ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Print
Κατηγορία: Ευαγγέλιο Κυριακής
Published Date

Οἱ ἄγνωστοι εὐεργέτες

«Ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, Ἆρον τὸν κράβατόν σου καὶ περιπάτει; ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ» (Ἰω. 5,12-13)

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Ὁ Ἰησοῦς, ἀγαπητοί μου, θεραπεύει, μόνο μὲ τὸ λόγο του, τὸν παράλυτο τῆς Βηθεσδά, ποὺ ἐπὶ 38 ὁλόκληρα χρόνια μὲ θαυμαστὴ ὑπομονὴ σήκωνε τὸ φορτίο τῆς βαρειᾶς ἀσθενείας του. Τὸ θαῦμα αὐτὸ μᾶς διηγεῖται σήμερα ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης. Πολλὲς εἶνε οἱ διδακτικὲς λεπτομέρειες τοῦ θαύματος· ἀλλὰ δὲν μποροῦμε σὲ ἕνα σύντομο κήρυγμα νὰ τὰ ποῦμε ὅλα. Ἀπ᾽ τὰ τόσα πολύτιμα στοιχεῖα ποὺ δίνει ἡ διήγησι τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς (βλ. Ἰω. 5,1-15) θέλω τώρα νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχή σας σὲ ἕνα.

Εἶνε τὸ σημεῖο ἐκεῖνο τῆς διηγήσεως, κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ θεραπευμένος πλέον παράλυτος, ὅταν τὸν ρώτησαν οἱ Ἰουδαῖοι, ποιός τὸν θεράπευσε, «Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, Ἆρον τὸν κράβατόν σου καὶ περιπάτει;», ἐκεῖνος τοὺς ἀπήντησε, ὅτι δὲν γνωρίζει ποιός εἶνε ἐκεῖνος ποὺ τὸν θεράπευσε καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ σηκωθῇ· «ὁ δὲ ἰαθεὶς (ὁ τέως παράλυτος) οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ» (Ἰω. 5,12-13), δηλαδὴ ξέφυγε, ἀνεχώρησε καὶ χάθηκε μέσα στὸν κόσμο ποὺ ἦταν ἐκεῖ.

Σκεφθῆτε. Ὁ παράλυτος τὴ μεγάλη ἐκείνη στιγμή, ποὺ εἶνε ὁ σημαντικώτερος πλέον σταθμὸς στὴ ζωή του, δὲν ξέρει νὰ πῇ ποιός τὸν ἔκανε καλά! – ἀργότερα θὰ μάθῃ πῶς λέγεται αὐτὸς ποὺ τοῦ ἔκανε τὴ μεγάλη αὐτὴ εὐεργεσία καὶ θὰ τὸ πῇ, πρὸς τὸ παρὸν ὅμως τὸ ἀγνοεῖ. Γιατί; Διότι ὁ Ἰησοῦς, μόλις τὸν θεραπεύει, φεύγει, ἐξαφανίζεται ἀπ᾽ τὸ μέρος ἐκεῖνο. Τί δείχνει αὐτό· ὅτι δὲν ἀρέσκεται στὴν ἐπίδειξι, δὲν θέλει νὰ καταπλήξῃ τὸν κόσμο καὶ νὰ τὸν θαυμάζουν. Καὶ ὄχι μόνο τώρα· τὸ βλέπουμε αὐτὸ καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις, ὅπως π.χ. ὅταν θεραπεύει τὸν λεπρὸ καὶ τοῦ λέει «Ὅρα μηδενὶ εἴπῃς», πρόσεξε μὴν τὸ πῇς σὲ κανένα, ἢ τοὺς δύο τυφλοὺς καὶ τοὺς λέει «Ὁρᾶτε μηδείς γινωσκέτω», προσέξτε μὴν τὸ μάθῃ κανείς (Ματθ. 8,4· 9,31), ἢ ὅταν πολλαπλασιάζει τοὺς ἄρτους κι ἀμέσως «ἀναχωρεῖ εἰς τὸ ὄρος» γιατὶ ξέρει ὅτι «μέλλουσιν ἔρχεσθαι καὶ ἁρπάζειν αὐτὸν ἵνα ποιήσωσιν αὐτὸν βασιλέα» (Ἰω. 6,15).

Δὲν θαυματουργεῖ ὁ Κύριός μας γιὰ νὰ δημιουργήσῃ ἐντυπώσεις τῆς στιγμῆς· εὐεργετεῖ ἀπὸ ἀγάπη στὸ ταλαίπωρο πλάσμα του, καὶ κυρίως γιὰ νὰ τοῦ διδάξῃ τὴν θεμελιώδη σῴζουσα ἀλήθεια, γιὰ νὰ τοῦ ἀποκαλύψῃ τὴν θεότητά του! Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν ὁ Χριστὸς μᾶς ἄφησε μεγάλο δίδαγμα. Μὲ τὸ παράδειγμά του διδάσκει ὅσους θὰ θελήσουν νὰ τὸν ἀκολουθήσουν, ὅτι πρέπει κι αὐτοί, ὅταν εὐεργετοῦν καὶ ἐλεοῦν κάποιον, νὰ ἀποφεύγουν, ὅσο μποροῦν, τὴ διαφήμησι τῆς πράξεώς τους, νὰ ἀγαποῦν νὰ μένουν ἄγνωστοι εὐεργέτες.

* * *

Πόσο δύσκολη ὅμως παρουσιάζεται σὲ κάποιους, ἀγαπητοί μου, ἡ ἀπαίτησι αὐτὴ τοῦ Χριστοῦ! Δύσκολη φαίνεται βέβαια σ᾽ ἐκεῖνον πού, μιμητὴς τοῦ φαρισαίου καὶ ὄχι τοῦ τελώνου (βλ. Λουκ. 18,10-14), «ποιεῖ πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις» (Ματθ. 23,5), γιὰ νὰ τὸν δῇ ὁ κόσμος. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἀρέσκεται στὴ διαφήμισι. Ἐπιθυμεῖ νὰ κάνῃ γνωστὴ στὸ κοινὸ καὶ τὴν ἐλάχιστη ἀγαθοεργία του. Σαλπίζει, γιὰ ν᾿ ἀκούσουν ὅλοι τὴ φιλανθρωπία ποὺ κάνει. Σὰν τυμπανοκρούστης περνάει ἀπὸ σπίτια, καταστήματα, ἀγορὲς καὶ χτυπώντας τὸ τύμπανό του προσκαλεῖ ὅλο τὸν κόσμο νὰ θαυμάσῃ τὰ μεγάλα ἔργα του! Εἶνε φανερό, ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἐξασκεῖ τὴ φιλανθρωπία ὄχι γιατὶ ἀγαπᾷ τὸν πλησίον του, ἀλλὰ γιατὶ θέλει νὰ χρησιμοποιήσῃ κι αὐτὴν ἀκόμη τὴν ἀγαθοεργία σὰν ῥεκλάμα τῆς προσωπικότητός του· θέτει στὴν εὐτελῆ ὑπηρεσία τοῦ ἐγωισμοῦ του τὴ βασίλισσα τῶν ἀρετῶν, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐλεημοσύνη.

Ἀλλὰ μιὰ τέτοια ἐλεημοσύνη, ποὺ ἀποβλέπει μόνο καὶ μόνο στὴ δόξα τοῦ ἀτόμου μας, ὅπως ἀντιλαμβάνεται ὁ καθένας, στερεῖται ἀγάπης κ᾽ ἔχει χάσει πλέον τὸ γνήσιο χαρακτῆρα της, τὴν πραγματική της ἀξία. Εἶνε ἕνα κίβδηλο νόμισμα ἀγάπης. Εἶνε μιὰ θυσία ἀπαράδεκτη, δῶρο ποὺ δὲν γίνεται δεκτὸ στὸ θυσιαστήριο τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος εἶπε· Ὅταν κάνῃς ἐλεημοσύνη, «μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου» (Ματθ. 6,3)· ἂν εἶνε δυνατόν, τὴν ἀγαθοεργία ποὺ κάνει τὸ ἕνα χέρι νὰ μὴν τὴ μάθῃ οὔτε τὸ ἄλλο, τόσο κρυφὴ νὰ εἶνε. Κι αὐτὸ δὲν τὸ δίδαξε ὁ Χριστὸς μόνο μὲ τὸ λόγο του, θεωρητικά, ἀλλὰ τὸ ἐφάρμοσε καὶ ἐμπράκτως στὴ ζωή του· αὐτὸ βεβαιώνουν οἱ περιπτώσεις ποὺ ἤδη ἀναφέραμε καὶ αὐτὸ βλέπουμε στὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο, στὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου τῆς Βηθεσδά.

Νὰ εὐεργετῇς λοιπόν, νὰ ἐλεῇς τὸν κόσμο, νὰ κάνῃς ἔργα μεγάλα· καλὸ αὐτό. Ἂν μάλιστα τὸ κάνῃς ὄχι ἐκ τοῦ περισσεύματος ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ ὑστερήματός σου, τὸ καλὸ γίνεται ἀκόμη καλύτερο. Τὸ ἄριστο ὅμως, ποὺ ἀνυψώνει τὴν ἀγαθὴ αὐτὴ ἐνέργειά σου σὲ ἰδανικὸ ἐπίπεδο, ἐκεῖ ποὺ θέλει ὁ Θεός, ποιό εἶνε· ἐνῷ προσφέρεις ἐκ τοῦ περισσεύματος ἢ καὶ ἐκ τοῦ ὑστερήματος, νὰ παραμένῃς καὶ ἄγνωστος μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Ἔχει μεγάλη χάρι, ἔχει μεγαλεῖο πνευματικὸ αὐτὴ ἡ κίνησις.

Ὑπάρχει ἕνα παιχνίδι ποὺ ἀρέσει στὰ παιδιὰ καὶ λέγεται «ὁ κρυμμένος θησαυρός»· ἀθλοθετεῖται ἕνα βραβεῖο μὲ κάποια ἀξία (γλύκυσμα, παιχνίδι κ.λπ.) ποὺ κρύβεται σ᾽ ἕνα ἄγνωστο σημεῖο, τὰ παιδιὰ προσπαθοῦν νὰ τὸ βροῦν, καὶ τέλος τὸ κατακτᾷ ὅποιος κατορθώσῃ νὰ τὸ ἀνακαλύψῃ. Καὶ στὴ ζωὴ τῶν μεγάλων ὅμως, πάντοτε ἕνα πολύτιμο πρᾶγμα (χρυσὸ νόμισμα, κόσμημα, σπάνιο ἀντικείμενο) ἔχει τὴν ἀξία του, ἡ ὁποία μεγαλώνει πότε· ὅσο αὐτὸ μένει κρυμμένο. Ἔτσι καὶ στὴν πνευματικὴ σφαῖρα τοῦ Εὐαγγελίου· ὁ θησαυρὸς τῆς ἀγάπης (ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ ἀγαθοεργία) ἔχει ἀκόμη μεγαλύτερη χάρι ὅταν μένῃ κρυμμένος. Ὁ κρυμμένος θησαυρός (ἕνας ἄγνωστος εὐεργέτης) ἑλκύει τὸν Κύριο, ἑλκύει καὶ ὅλους. Νά τὸ ἰδεῶδες τοῦ ἀληθινοῦ Χριστιανοῦ.

* * *

Καὶ τώρα ἂς ρωτήσουμε, ἀγαπητοί μου· ὑπάρχουν σήμερα ἄγνωστοι εὐεργέτες; πόσοι στὴν κοινωνία μας ζοῦν μὲ τὸ ἰδεῶδες αὐτό; Ὑπάρχουν! ἀπαντοῦμε. Λίγοι βέβαια, πολὺ λίγοι, ὅπως λίγα εἶνε τὰ διαμάντια ἢ οἱ πολύτιμοι λίθοι μέσα σ᾽ ἕνα σωρὸ ἀπὸ ἀμέτρητες πέτρες.

Οἱ φιλάνθρωποι αὐτοὶ εἶνε ἄγνωστοι σ᾽ ἐμᾶς· ἄγνωστοι πολλὲς φορὲς καὶ σ᾽ ἐκείνους ποὺ εὐεργετοῦνται ἀπ᾽ αὐτούς· γνωστοὶ ὅμως, γνωστότατοι στὸν Κύριο, ὁ ὁποῖος τόσο πολὺ ἀρέσκεται στὴν «ἐν κρυπτῷ» εὐεργεσία καὶ ἐλεημοσύνη. Ποιοί εἶνε αὐτοί; Εἶνε οἱ ἀνώνυμοι δωρηταὶ τῶν φιλοπτώχων ταμείων καὶ φιλανθρωπικῶν ἱδρυμάτων. Εἶνε ἐκεῖνοι ποὺ –ὅπως ὁ ἅγιος Νικόλαος καὶ τόσοι ἄλλοι ἅγιοι– ξέρουν νὰ ἐλεοῦν, νὰ συντρέχουν χῆρες καὶ ὀρφανὰ χωρὶς τὸ ὄνομά τους νὰ φιγουράρῃ σὲ στῆλες ἐφημερίδων καὶ περιοδικῶν.

Εἶνε ὅλοι ὅσοι ἐν ζωῇ προσφέρουν ἀπὸ ἀφανεῖς θέσεις πολύτιμες ὑπηρεσίες, καὶ τῶν ὁποίων τὴ δόξα σφετερίζονται προϊστάμενοί τους, ἐνῷ αὐτοὶ μένουν ἑκουσίως στὴ σκιὰ τῆς ἀφανείας, ἐκεῖ ποὺ δὲν μποροῦν νὰ τοὺς δοῦν τὰ μάτια τῶν περιέργων καὶ ἐπιπολαίων ἀνθρώπων.

Εἶνε ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἔπεσαν ἡρωικὰ στὰ πεδία μαχῶν, οἱ «ἄγνωστοι στρατιῶται», ποὺ θυσίασαν τὸ αἷμα καὶ τὴ ζωή τους ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας καὶ εὐημερίας τῆς κοινῆς πατρίδος, χωρὶς τὸ ὄνομά τους νὰ γραφῇ σὲ ἱστορικὰ βιβλία καὶ μαρμάρινες στῆλες. Εἶνε ὅλοι οἱ ἀνώνυμοι ἐκεῖνοι ὅσιοι καὶ μάρτυρες, ποὺ ἡ ζωή τους μὲ ἔμβλημα τὸ «λάθε βιώσας» διέρρευσε ἀθόρυβα, σὰν ἕνα ἥσυχο ποτάμι ποὺ διακλαδίζεται καὶ ποτίζει τόπους καὶ χῶρες χωρὶς οἱ εὐεργετούμενοι νὰ γνωρίζουν τὴν προέλευσί του, τὶς πηγές του.

* * *

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄγνωστοι εὐεργέτες τοῦ κόσμου δὲν θὰ μείνουν αἰωνίως ἄγνωστοι. Ὁ Κύριος, «ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ» (Ματθ. 6,4), αὐτὸς θὰ φανερώσῃ ἀλλὰ καὶ θὰ βραβεύσῃ τὰ ἔργα τους «ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ» (Β΄ Θεσ. 1,10. Β΄ Τιμ. 4,8). Θὰ τὰ δημοσιεύσῃ, γιὰ νὰ λάβουν γνῶσι ὄχι κάποιοι λίγοι, ἀλλὰ οἱ κόσμοι τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων. Θὰ τὰ βραβεύσῃ γιὰ νὰ πληροφορηθοῦν ἅπαντες πόσο ἐκτιμᾷ ὁ Κύριος τοὺς ταπεινοὺς ἐργάτες τοῦ ἀγαθοῦ.

Ἔ, ἀγαπητὲ ἀδελφέ! Ὅταν εὐεργετῇς κάποιον, ἔχε πάντα μπροστά σου τὸν Κύριό μας, ποὺ εὐεργετοῦσε καὶ ἀπέφευγε τοὺς ἐπαίνους τοῦ κόσμου. Κρύβε τώρα ὅσο μπορεῖς τὴν ἀγαθοεργία σου στὰ βάθη τῆς ἀφανείας καὶ τῆς ταπεινώσεως. Ἀλλὰ νά ᾽σαι βέβαιος, ὅτι ἀπὸ ἐκεῖ θὰ τὴν ἀνελκύσῃ στὴν ἐπιφάνεια ἐκείνη τὴν ἡμέρα καὶ θὰ τὴν παρουσιάσῃ λαμπρὴ μπροστὰ σὲ ὅλους ὁ «ἐπιβλέπων ἀβύσσους»! (Δαν. 3,31 καὶ θ. Λειτ. Μ. Βασ. εὐχ. ἀναφ.).

Thursday the 9th. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©