Θαυμάστε ἀγάπη καὶ πίστι

Print
Κατηγορία: Ευαγγέλιο Κυριακής
Published Date

Κυριακὴ Β΄ Νηστειῶν (Μᾶρκ. 2,1-12)

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Ἀκούσαμε ὅλοι, ἀγαπητοί μου, τὸ θαῦμα τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου. Διδακτικὸ τὸ θαῦμα. Δὲν εἶνε μόνο θεραπεία ἑνὸς ἀσθενοῦς· προσφέρει καὶ μαθήματα. Ὁ Χριστὸς θεράπευσε τὸν παραλυτικό· ὅλοι ἄκουσαν καὶ θυμοῦνται τὸ γεγονὸς αὐτό. Πέρα ὅμως ἀπὸ τὸν εὐεργετικὸ χαρακτῆρα του, ὅπως παρατηροῦμε καὶ ἄλλοτε στὶς ἐνέργειες τοῦ Κυρίου, τὸ σημερινὸ θαῦμα ἔχει καὶ ἄλλους σκοπούς· ἀποκαλύπτει δογματικὲς ἀλήθειες, καταρτίζει στὴν πίστι, φρονηματίζει ἠθικὰ καὶ στηρίζει στὸν καθημερινὸ ἀγῶνα τὸν Χριστιανό.

Γύρω ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτὸ πλέκονται διδάγματα, ποὺ θὰ χρειαζόταν ἀρκετὴ ὥρα γιὰ νὰ τὰ ἀναπτύξουμε. Ἀλλ᾽ ἐπειδή, ὅπως θὰ δῆτε, ἄλλο θὰ εἶνε τὸ θέμα τῆς ὁμιλίας αὐτῆς, σημειώνω προηγουμένως ἐδῶ μὲ κάθε συντομία καὶ ὡρισμένα διδάγματα.

Πρῶτον, ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶνε ἡ ῥίζα ὅλων τῶν κακῶν καὶ τῶν ἀσθενειῶν. Λόγῳ ἁμαρτιῶν εἶχε ἀσθενήσει τὸ σῶμα τοῦ παραλύτου καὶ εἶχε καταντήσει ἐρείπιο. Γι᾽ αὐτὸ ὁ Χριστὸς τοῦ δίνει πρῶτα τὴν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἔπειτα τὸν θεραπεύει ἀπὸ τὴν ἀσθένειά του. Αὐτὸ ψάλλουμε στὸν Παρακλητικὸ κανόνα· «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ψυχή» (μεγαλυν.).

Δεύτερο δίδαγμα, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ ἰατρὸς ψυχῶν καὶ σωμάτων, καὶ τὸ φάρμακο ποὺ θεραπεύει σῶμα καὶ ψυχὴ εἶνε ἡ μετάνοια. Ὁ παράλυτος μαζὶ μὲ τὴ συγχώρησι τῶν ἁμαρτημάτων λαμβάνει ἀπὸ τὸ Χριστὸ τὴν ἴδια ὥρα καὶ τὴ θεραπεία τοῦ σώματος. Ἀκούει ἀπὸ αὐτὸν καὶ τὸ «Ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» καὶ τὸ «Ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβατόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου» (Μᾶρκ. 2,5,11).

Τρίτον, ὅτι ἡ πίστις κάνει θαύματα. Αὐτὸ θὰ τὸ δοῦμε καὶ παρακάτω στὴν ὁμιλία μας.

Τέταρτον καὶ σπουδαιότερο ἐξ ὅλων, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶνε καὶ Θεός, καὶ γι᾽ αὐτὸ μπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες, ἐξουσία ποὺ ἀνήκει μόνο στὸ Θεό. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀναντιρρήτως διὰ τοῦ θαύματος τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου καὶ ἀποστομώνονται οἱ ἀντίδικοι. Σήμερα ὅμως ἀφήνω τὰ διδάγματα αὐτὰ καὶ ἐφιστῶ τὴν προσοχή σας σ᾽ ἕνα ἄλλο σημεῖο τῆς περικοπῆς τοῦ εὐαγγελίου. Προτοῦ ὅμως νὰ σᾶς πῶ τὴ σκέψι μου, ἐλᾶτε νὰ πλησιάσουμε γιὰ λίγο καὶ νὰ δοῦμε τὸν παραλυτικό.

* * *

Σὲ μιὰ γωνιὰ τῆς Καπερναούμ, ἀγαπητοί μου, ζοῦσε ἕνας νέος μὲ διαρκῆ σύντροφο τὴ θλῖψι. Ἀσθένεια σοβαρή, ἀγιάτρευτη, παράλυσι ὅλου τοῦ σώματος, τὸν εἶχε καρφώσει στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου μὲ μύριες δυσκολίες στὴν καθημερινή του ζωή. Μπορεῖτε νὰ φανταστῆτε τὶς ἀνάγκες του; Ἦταν ἕνας νεκρὸς ἄταφος· πόδια εἶχε καὶ πόδια δὲν εἶχε, χέρια εἶχε καὶ χέρια δὲν εἶχε. Ἔτσι ὅπως ζοῦσε ἐκεῖ στὴ γωνιά του, ἕνα μόνο περίμενε· νὰ ἔρθῃ κάποιος νὰ δώσῃ τέρμα στὴν ταλαιπωρία του, νὰ τὸν λυτρώσῃ ἀπὸ τοὺς πόνους του.

Κι αὐτὸς ἦταν – ποιός; ὁ θάνατος, ἀφοῦ γιατρειὰ γι᾽ αὐτὸν δὲν ὑπῆρχε. Ἄ ὁ θάνατος! Τὸν τρέμουν οἱ πλούσιοι, γιατὶ τοὺς χωρίζει ἀπὸ τὰ ἀγαθά τους· οἱ φτωχοὶ ὅμως, οἱ ἄρρωστοι, οἱ παράλυτοι σὰν αὐτόν, οἱ μεγάλοι δυστυχεῖς, τὸν περιμένουν ὡς εὐεργέτη, ὡς λύτρωσι ἀπὸ τὰ δεινά τους· γιατὶ ἔρχεται νὰ τοὺς δώσῃ ἐκεῖνο ποὺ δὲν τοὺς ἔδωσε κανείς ἄλλος, τὴν ἀνάπαυσι.

Περιμένει λοιπὸν καὶ ὁ παράλυτος τὸ θάνατο. Ἀλλ᾽ ἐνῷ περίλυπος μετροῦσε τὰ χρόνια τῆς ζωῆς του, μιὰ μέρα φτάνει στ᾽ αὐτιά του μία λέξις, ἀκούει ἕνα ὄνομα· «Ἰησοῦς»! Κάποιος λέει τὸ ὄνομα αὐτό. Μιλάει γιὰ κάποιον ποὺ ἔχει δύναμι καὶ διώχνει δαίμονες, ποὺ συμπονεῖ τοὺς ἀνήμπορους καὶ βοηθάει τοὺς φτωχούς, ποὺ μπορεῖ νὰ γιατρέψῃ ἀρρώστιες ἀνίατες, ποὺ καὶ νεκροὺς ἀκόμα ἀνασταίνει· σπλαχνίζεται τοὺς καταφρονεμένους, τοὺς κάνει νὰ ἐλπίζουν κι αὐτοί, δίνει φτερὰ στὴν ψυχή, σφουγγίζει τὰ δάκρυα αὐτῶν ποὺ πενθοῦν τοὺς νεκρούς.

Αὐτὸ τὸ ὄνομα, «Ἰησοῦς», κάνει τὸν παράλυτό μας ν᾽ ἀναθαρρήσῃ. Ὅταν τ᾽ ἄκουσε νὰ τὸ λένε, μιὰ χρυσῆ ἀκτίνα φώτισε τὸ σκοτάδι τῆς ψυχῆς του. Ρωτάει γι᾽ αὐτὸν καὶ πολλὰ καλὰ μαθαίνει. Ὅποιον ἀγγίξῃ, τοῦ λένε, τὸ ἅγιο χέρι του, λυτρώνεται ἀπὸ ὅποια ἀρρώστια κι ἂν πάσχῃ. Μέσα του λοιπὸν γεννιέται ἡ ἐπιθυμία νὰ δῇ αὐτὸν τὸν Ἰησοῦ. Φωνάζει καὶ παρακαλεῖ· Θέλω νὰ μὲ πᾶτε στὸν Ἰησοῦ! Καὶ τότε παρουσιάζονται τέσσερις ἄνθρωποι. Ὤ, πόσο μοῦ ἀρέσει νὰ σκέπτωμαι τοὺς τέσσερις αὐτοὺς ἀνθρώπους! Ποιοί νὰ ἦταν; Νὰ ἦταν ἡ μητέρα - πρώτη; ποὺ καὶ βουνὰ ὑπερπηδᾷ γιὰ νὰ δῇ καλὰ τὸ σπλάχνο της; Νὰ ἦταν ὁ πατέρας - δεύτερος, ποὺ καὶ πελάγη σχίζει χάριν τοῦ παιδιοῦ του; Νὰ ἦταν ὁ ἀδελφός του - τρίτος, ποὺ μαζὶ μεγάλωσαν; Νὰ ἦταν - τέταρτος καὶ κάποιος καλὸς φίλος του; (ἄν καὶ ἕνα ῥητὸ λέει ὅτι «τῶν μὲν εὐτυχούντων πολλοὶ οἱ φίλοι, τῶν δὲ δυστυχούντων οὐδ᾽ αὐτοὶ οἱ γεννήτορες»);

Δὲν γνωρίζουμε, δὲν μᾶς τὰ λέει αὐτὰ τὸ εὐαγγέλιο. Ὅποιοι κι ἂν ἦταν, εἶνε θαυμαστὴ ἡ ἀγάπη τους· μὲ συγκινεῖ ἡ στάσι καὶ ἡ συμπαράστασί τους. Γιατὶ ζοῦμε σὲ χρόνια ἀσπλαχνίας, χρόνια ποὺ «διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν» ψυχράνθηκε «ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν» (Ματθ. 24,12).

Ἂν αὐτὸς ὁ παράλυτος ζοῦσε στὰ τωρινά μας χρόνια καὶ φώναζε μέσα ἀπ᾽ τὸ δωμάτιό του «Βοηθῆστε με», ὄχι τέσσερις, οὔτε ἕνας δὲν θὰ προσφερόταν νὰ τὸν βοηθήσῃ! Λέω ψέματα, ἀδελφοί μου, λέω ὑπερβολές; μαρτυρῆστε σεῖς, ποὺ βλέπετε καλύτερα ἀπὸ ᾽μένα τὴν κοινωνία. Σήμερα, ποὺ βλέπουμε τὸ γυιὸ καὶ πετάει ἔξω ἀπ᾽ τὸ σπίτι τὸν πατέρα καὶ τὸν κλείνει στὸν ἀχυρῶνα νὰ πεθάνῃ ἐκεῖ; σήμερα, ποὺ γυναίκα φαρμακώνει τὸν ἄντρα της; σήμερα, ποὺ ἄντρας σκοτώνει καὶ κομματιάζει τὴ γυναῖκα του; σήμερα, ποὺ καὶ μανάδες πετοῦν τὰ παιδιά τους σὰν γατάκια στὰ χαντάκια;

Γι᾽ αὐτὸ λέω ὅτι εἶνε θαυμαστὴ ἡ ἀγάπη τῶν τεσσάρων ἐκείνων ποὺ πῆραν στὸν ὦμο τὸν παράλυτο καὶ τὸν ἔφεραν στὸ Χριστό. Καὶ ὄχι μόνο ἡ ἀγάπη ἀλλὰ καὶ ἡ πίστι τους εἶνε θαυμαστή. Εἶχαν πίστι μεγάλη. Γιατὶ ὅταν ἔφτασαν στὸ σπίτι ὅπου δίδασκε ὁ Χριστός, βρῆκαν τόσο κόσμο ποὺ δὲν ἄφηνε δίοδο νὰ πλησιάσουν. Μὰ αὐτοὶ δὲν ἀπογοητεύθηκαν. Καὶ τί μηχανεύθηκαν· ἀνέβηκαν στὴ στέγη, τὴν ξεσκέπασαν, κι ἀπὸ ᾽κεῖ μὲ σχοινιὰ κατέβασαν τὸν παράλυτο μπροστὰ στὸ Χριστό!

Δὲν σᾶς κάνει ἐντύπωσι τί ἐπιχείρησαν; Ἂν δὲν εἶχαν πίστι, ὄχι αὐτὸ δὲν θὰ ἐπιχειροῦσαν, ἀλλ᾽ οὔτε κἂν θὰ τὸν σήκωναν ἀπὸ τὴ γωνιά του. Καλὰ κάθεσαι ἐδῶ ὅπως εἶσαι, θὰ τοῦ ἔλεγαν· τί θέλεις τώρα νὰ σὲ μεταφέρουμε; ἂν μετακινηθῇς, μπορεῖ ἡ κατάστασί σου νὰ ἐπιδεινωθῇ· κ᾽ ἔπειτα εἶσαι σίγουρος πὼς αὐτὸς ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ σὲ κάνῃ καλά;… Δὲν τὰ εἶπαν αὐτά. Μὲ τὴν πίστι τους τὸν σήκωσαν, μὲ τὴν πίστι τους τὸν μετέφεραν, μὲ τὴν πίστι τους τὸν κατέβασαν ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτὸ τὸ εὐαγγέλιο λέει ὅτι «ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν» τὸν θεράπευσε (Μᾶρκ. 2,5).

* * *

Ἡ συμπεριφορὰ τῶν τεσσάρων αὐτῶν εὐγενικῶν ἀνθρώπων, ἀδελφοί μου, μᾶς διδάσκει τοῦτο τὸ σπουδαῖο· ὅταν ἕνας δικός μας ἄνθρωπος ἀσθενῇ, ἐμεῖς νὰ προσευχώμαστε καὶ νὰ παρακαλοῦμε τὸ Θεὸ γι᾽ αὐτὸν καὶ νὰ ζητοῦμε τὴ βοήθειά του, ἀλλ᾽ ὅλα αὐτὰ νὰ γίνωνται μὲ πίστι, ὄχι μὲ μισὴ καρδιὰ ἀλλὰ μὲ ὁλόψυχη προσφυγὴ στὸν Κύριο.

Τὴν πίστι τῶν τεσσάρων αὐτῶν ἀνθρώπων ἂς ζηλώσουμε· καὶ αὐτὴν ἂς ζητήσουμε ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ μᾶς δώσῃ, νὰ τὴ χαρίσῃ καὶ σ᾽ ἐμᾶς· ἂν ὄχι ἐξ ἴσου, ἔστω σὲ κάποιο βαθμό. Μόνο ἔτσι μποροῦμε νὰ τὴν ἀποκτήσουμε· γιατὶ ἡ πίστι εἶνε δῶρο τοῦ Θεοῦ στοὺς ταπεινούς. Ἔχουμε ἀνάγκες οἰκογενειακές; Νὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ μᾶς ἐλαφρώσῃ τὸ φορτίο τῆς οἰκογενείας. Ἔχουμε συγγενῆ ἄρρωστο; Πάλι νὰ πιστεύουμε στὸ μεγάλο Ἰατρό, ἐκεῖνον ποὺ μπορεῖ νὰ δώσῃ τὴ θεραπεία στὸν ἄνθρωπό μας ἀκόμα καὶ ὅταν ἡ ἀνθρώπινη ἐπιστήμη τῆς ἰατρικῆς καταθέτῃ τὰ ὅπλα καὶ δηλώνῃ ἀδυναμία νὰ βοηθήσῃ τὸν ἀσθενῆ μας.

Ὁ θεόπνευστος λόγος λέει· «Ἀσθενεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσκαλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας, καὶ προσευξάσθωσαν ἐπ᾽ αὐτὸν ἀλείψαντες αὐτὸν ἐλαίῳ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου· καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα» (Ἰακ. 5,14-15).

Ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ δώσῃ ὅ,τι δὲν μπόρεσαν νὰ δώσουν ὅλα τὰ φάρμακα καὶ οἱ γιατροὶ τοῦ κόσμου. Ἂν μὲν μᾶς ἀκούσῃ ὁ Θεός, ἂς τὸν προσκυνήσουμε μὲ εὐγνωμοσύνη. Δὲν μᾶς ἄκουσε κι ὁ ἀσθενής μας πέθανε; Καὶ πάλι ἂς τὸν προσκυνήσουμε κι ἂς τὸν δοξάσουμε· νὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ Θεὸς μιὰ μέρα θὰ τὸν ἀναστήσῃ καὶ θὰ τὸν δοῦμε πάλι· γιατὶ ὑπάρχει ζωὴ αἰωνία. Μακάρι κ᾽ ἐμεῖς, πιστεύοντας καὶ ἀγαπώντας τὸ Χριστὸ ὅπως οἱ τέσσερις τοῦ εὐαγγελίου, ν᾽ ἀξιωθοῦμε αὐτῆς τῆς ζωῆς· ἀμήν.

Thursday the 9th. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©