Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω (Ματθ. 25,31-46)

Print
Κατηγορία: Ευαγγέλιο Κυριακής
Published Date

Θὰ γίνῃ ἐξάπαντος

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Σήμερα, ἀδελφοί μου, δὲν ταιριάζουν ὁμιλίες, ταιριάζουν δάκρυα· δὲν ταιριάζει λόγος ἀλλὰ θρῆνος. Τὸ Εὐαγγέλιο δὲν χαϊδεύει τ᾽ αὐτιά. Ὁ Χριστὸς σήμερα, στὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ ποὺ διαβάστηκε σὲ ὅλες τὶς ὀρθόδοξες ἐκκλησίες, δὲν μοιράζει λουλούδια· ὁ Χριστὸς σήμερα ἀστράφτει καὶ βροντᾷ. Ἀκούγοντας τὰ λόγια αὐτά, ἐμεῖς οἱ «ἁμαρτωλοὶ ποῦ φύγωμεν;» (Παρακλ. ἦχ. πλ. β΄, Σάββ. ἑσπ.), ποῦ νὰ πᾶμε νὰ κρυφτοῦμε; Ὅλα εἶνε φοβερὰ ὅσα περιέχει τὸ εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς αὐτῆς, τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω· καὶ θά ᾽πρεπε νὰ μὴ λείπῃ σήμερα κανένας Χριστιανὸς ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, γιὰ ν᾽ ἀκούσῃ αὐτὰ τὰ συγκλονιστικὰ λόγια.

Θὰ ἔρθῃ μιὰ ἡμέρα, λέει, γιὰ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ἀνθρώπους, πιστοὺς καὶ ἀπίστους, ποὺ κατ᾽ αὐτὴν ὁ Θεὸς θὰ κρίνῃ τὸν κόσμο. Τότε ὅλοι οἱ νεκροὶ θ᾽ ἀναστηθοῦν. Ὁ σταυρός, «τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» (Ματθ. 24,30), θὰ ἐμφανισθῇ λαμπρὸς στὸν οὐρανό. Οἱ ἄγγελοι θὰ «περιτρέχουν» (Κυρ. Ἀπόκρ. αἶν.· βλ. Ματθ. 13,41· 24,31. Μᾶρκ. 13,27) παντοῦ πάνω στὴ γῆ, θὰ σαλπίζουν καὶ θὰ συγκεντρώνουν ἀπὸ κάθε σημεῖο ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἐμπρὸς στὸ δικαστικὸ βῆμα.

Τὰ ἄστρα ἡ σελήνη κι ὁ ἥλιος θὰ πέσουν ὅπως πέφτουν τὰ φύλλα τῆς συκιᾶς τὸ φθινόπωρο (βλ. Ματθ. 24,29. Μᾶρκ. 13,24-25. Ἀπ. 6,12-13). Τὴν ἡμέρα ἐκείνη θὰ ἔλθῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλ᾽ ὄχι ὅπως στὴν πρώτη του παρουσία. Αὐτὴ τὴ φορὰ θὰ ἐμφανισθῇ ὄχι σὰν ἀδύναμο νήπιο τῆς Βηθλεὲμ ποὺ τὸ κατεδίωκε ὁ Ἡρῴδης νὰ τὸ θανατώσῃ, ὄχι σὰν ἄσημος μαραγκὸς τῆς Ναζαρέτ, ὄχι σὰν ὑπόδικος στὸ πραιτώριο τοῦ Ποντίου Πιλάτου, ἀλλὰ ὡς βασιλεὺς κραταιὸς καὶ δυνατός, ἔνδοξος καὶ δίκαιος.

Ἐνώπιον τοῦ Κριτοῦ θὰ συναχθοῦν ὅλα τὰ ἔθνη, στρατιὲς ἀναρίθμητες. Θὰ στηθῇ δικαστικὸ βῆμα καὶ ἐπὶ τοῦ βήματος θὰ καθήσῃ κριτὴς ὁ Χριστός. Σὲ κανένα δὲν θὰ χαρισθῇ, ἀλλὰ καὶ κανένα δὲν θὰ ἀδικήσῃ. Ἄγγελοι θὰ ἀνοίξουν τὰ βιβλία τῶν πεπραγμένων καὶ τῶν συνειδήσεων· καὶ θὰ ἀναφερθοῦν ὅλα, πράξεις καὶ παραλείψεις, λόγοι καὶ σκέψεις. Ἐκεῖ θὰ γίνουν ἀποκαλύψεις, θὰ πέσουν μάσκες. Ἐκεῖνα ποὺ κρατούσαμε ὡς ἑπτασφράγιστα μυστικά, θὰ κοινολογηθοῦν ἐνώπιον ὅλων. Ἐκεῖνα ποὺ δὲν θέλαμε νὰ μάθῃ οὔτε ὁ πατέρας οὔτε ὁ ἀδελφὸς οὔτε ἡ σύζυγος οὔτε κανείς ἄλλος, θὰ τ᾽ ἀκούσουν ἐκεῖ ὅλοι. «Ὁποία ὥρα τότε» (Κυρ. Ἀπόκρ. αἶν.), τί τρομερὲς θὰ εἶνε ἐκεῖνες οἱ στιγμὲς γιὰ κάθε ἀσεβῆ, γιὰ κάθε ἀμετανόητο ἁμαρτωλό!

* * *

Εἶνε βέβαιο, ἀδελφοί μου, ὅτι θὰ ἔρθῃ ἡ ἡμέρα ἐκείνη! Περὶ αὐτοῦ δὲν πρέπει νὰ ἀμφιβάλλουμε καθόλου. Διότι μᾶς βεβαιώνει ὄχι κανεὶς ἄλλος, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Καὶ ξέρουμε ὅτι ἀπὸ τὸ δικό του στόμα δὲν βγῆκε ποτὲ ψέμα, βγῆκε πάντοτε ἡ ἀλήθεια πιὸ καθαρὴ κι ἀπ᾽ τὸ χρυσάφι. Μέχρι τώρα ὅ,τι προεῖπε ὁ Χριστός, ἔγινε. Εἶχε προείπει, ὅτι ὁ ναὸς τῶν Ἰεροσολύμων θὰ γκρεμιστῇ· καὶ πράγματι τὸ 70 μ.Χ. δὲν ἔμεινε «λίθος ἐπὶ λίθον»(βλ. Ματθ. 24,2). Προεῖπε, ὅτι ἡ Ἰερουσαλὴμ θὰ καταστραφῇ (βλ. Λουκ. 19,42-44)· καὶ ὄντως κατεστράφη. Προεῖπε, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι θὰ διασκορπιστοῦν στὰ πέρατα τοῦ κόσμου (βλ. Ματθ. 24,15-22)· καὶ πράγματι διασκορπίστηκαν.

Ὁ περίφημος ἐκεῖνος ναός, ποὺ κατεστράφη, πολλὲς φορὲς ἔγινε προσπάθεια νὰ ξαναχτιστῇ, μὰ μέχρι σήμερα δὲν τὸν ἔχουν ξαναχτίσει. Τὰ Ἰεροσόλυμα κατεστράφησαν. Οἱ Ἑβραῖοι περιπλανόνταν ἐπὶ αἰῶνες ἐδῶ κ᾽ ἐκεῖ, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ ἐπιστρέψουν στὴν πατρίδα τους [μόλις τὸ 1948 κατώρθωσαν ν᾽ ἀνασυστήσουν τὸ Ἰσραηλιτικὸ κράτος]. Προεῖπε ἀκόμη ὁ Χριστός, ὅτι τὸ εὐαγγέλιό του θὰ κηρυχθῇ σὲ ὅλο τὸν κόσμο (βλ. ἔ.ἀ. 24,14)· καὶ πράγματι κηρύχθηκε σὲ ὅλες τὶς ἠπείρους καὶ σήμερα τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο εἶνε μεταφρασμένο σὲ χίλιες γλῶσσες.

Προεῖπε, ὅτι πολλοὶ ἐχθροὶ θὰ πολεμήσουν τὴν Ἐκκλησία του, ἀλλὰ ὅλοι θὰ συντριβοῦν καὶ θὰ πέσουν (βλ. ἔ.ἀ. 16,18. Λουκ. 20,18· βλ. & Πράξ. 9,5· 26,14). Καὶ πράγματι· βλέπουμε ὅτι πολλοὶ πολέμησαν τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ τίποτε δὲν ἔχουν κατορθώσει· αὐτοὶ μὲν διασκορπίζονται σὰν ἄχυρα στὸν ἄνεμο καὶ σὰν καπνὸς στὸν ἀέρα, ἐνῷ ἡ πίστι στὸ Χριστὸ μένει σὰν δέντρο ἀειθαλές, ποὺ ἡ ῥίζα του εἶνε μέσα στὴν καρδιά· κι ὅ,τι εἶνε ῥιζωμένο στὴν καρδιά, δὲν ξερριζώνεται.

Προεῖπε καὶ κάποιες λεπτομέρειες· εἶπε π.χ. ὅτι ἡ χειρονομία τῆς ἐνάρετης ἐκείνης γυναίκας ποὺ τοῦ ἄλειψε μὲ μύρο τὴν κεφαλὴ καὶ τὰ πόδια θὰ μνημονεύεται παντοῦ ὅπου κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας (βλ. Ματθ. 26,7-13. Μᾶρκ. 14,3-9)· καὶ πράγματι, ἐνῷ ὀνόματα καὶ πράξεις βασιλισσῶν καὶ πριγκιπισσῶν ἔχουν λησμονηθῆ, ἡ πρᾶξι τῆς γυναίκας αὐτῆς ἀκούγεται παντοῦ σὲ ὅλη τὴ χριστιανοσύνη.

Γιατί τὰ εἴπαμε ὅλα αὐτά; Γιὰ νὰ βεβαιωθοῦμε ὅτι, ὅπως ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ προεῖπε ὁ Χριστὸς ἔγιναν καὶ πραγματοποιήθηκαν μέχρι λεπτομερειῶν, ἔτσι καὶ ὁ βαρυσήμαντος λόγος του, ἡ μεγάλη προαναγγελία του, περὶ τῆς Μελλούσης Κρίσεως, θὰ πραγματοποιηθῇ ὁπωσδήποτε.

Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶπε· «Ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις (=ὅλοι οἱ νεκροί) ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ (=τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου), καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως» (Ἰω. 5,28-29).

Θ᾽ ἀναστηθοῦν, λοιπόν, ὅλοι οἱ νεκροί, γιὰ νὰ κριθοῦν μαζὶ μὲ τοὺς ζῶντας καί, ἀνάλογα μὲ τὰ ἔργα τους, οἱ μὲν δίκαιοι ν᾽ ἀπολαύσουν αἰώνια ζωὴ στὸν παράδεισο, οἱ δὲ ἁμαρτωλοὶ γιὰ νὰ τιμωρηθοῦν αἰωνίως στὴν κόλασι. Τὴν θεμελιώδη αὐτὴν ἀλήθεια μετὰ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦν Χριστὸν κήρυξαν καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι. Λόγου χάριν ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν μίλησε στὴν Ἀθήνα ἐπάνω στὸν Ἄρειο Πάγο, εἶπε· Ὁ Θεὸς ἔχει καθορίσει μιὰ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία πρόκειται νὰ κρίνῃ τὸν κόσμο μὲ δικαιοσύνη· ὡς κριτὴ ἔχει ὁρίσει ἕναν ἄνδρα (τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸ καὶ Λόγο του)· καὶ γιὰ νὰ βεβαιώσῃ ὅλους ὅτι αὐτὸ θὰ πραγματοποιηθῇ, τὸν ἄνδρα αὐτόν, ποὺ οἱ ἄνομοι τὸν θανάτωσαν, ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν. Ἐπὶ λέξει· «ἔστησεν ἡμέραν», λέει, «ἐν ᾗ μέλλει κρίνειν τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ, ἐν ἀνδρὶ ᾧ ὥρισε, πίστιν παρασχὼν πᾶσιν ἀναστήσας αὐτὸν ἐκ νεκρῶν» (Πράξ. 17,31).

* * *

Εἶνε λοιπόν, ἀγαπητοί μου, βέβαιο - βεβαιότατο ὅτι θὰ γίνῃ ἡ μέλλουσα κρίσις. Ἀλλ᾽ ἐὰν εἶνε ἔτσι, τότε πῶς ἐμεῖς ζοῦμε ἀδιάφοροι, σὰν νὰ μὴν πρόκειται νὰ κριθοῦμε καὶ νὰ δώσουμε λόγο τῶν πράξεών μας; Λιγόστεψε δυστυχῶς ἢ ἔσβησε –ἀλλοίμονο– μέσα στὰ στήθη μας ἡ πίστι στὴν αἰώνιο ζωή; Σὲ παλαιότερα χρόνια, λόγῳ ἀμαθείας, δὲν ἀκουγόταν συχνὰ κήρυγμα· πίστευαν ὅμως οἱ πρόγονοί μας στὴν αἰώνιο ζωή. Στοὺς ναοὺς ἦταν συχνὰ ζωγραφισμένη στὸ νάρθηκα ἡ παράστασι τῆς μελλούσης κρίσεως· τὴν ἔβλεπαν ὅλοι, διδάσκονταν, φοβοῦνταν καὶ ἀπέφευγαν τὰ ἁμαρτήματα.

Ὅταν κανεὶς ἔχῃ στὸ νοῦ του ὅτι θὰ δικαστῇ, θὰ δώσῃ λόγο γιὰ τὶς πράξεις του, ἡ σκέψι αὐτὴ τὸν συγκρατεῖ, δὲν τὸν ἀφήνει νὰ ἐγκληματήσῃ. Μᾶς περιμένει δικαστήριο. Ἐκεῖ δὲν ἔχουν πέρασι οἱ δικαιολογίες καὶ τὰ ψέματα. Ἐκεῖ ὁ Χριστὸς θὰ ξεσκεπάσῃ τὰ πάντα, καὶ τὰ μάτια τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων θὰ βλέπουν ὅ,τι ἐδῶ μένει τώρα κεκαλυμμένο καὶ ἄγνωστο. Ἐκεῖ δὲν μπορεῖς νὰ διορίσῃς κάποιον συνήγορο γιὰ νὰ σὲ ὑπερασπίσῃ καὶ νὰ δικαιολογήσῃ τὰ ἁμαρτήματά σου.

Δικαστήριο φοβερό! Τρέμεις, ἀδελφέ μου, ὅταν ἐδῶ τὸ ἁρμόδιο ὄργανο μᾶς κοινοποιῇ πρόσκλησι καὶ μᾶς εἰδοποιῇ ὅτι τὴν ὡρισμένη ἡμέρα θὰ δικαστοῦμε. Μὰ πολὺ περισσότερο πρέπει νὰ τρέμουμε γιατὶ ὁ Θεὸς μᾶς εἰδοποιεῖ ὅτι τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως θὰ κληθοῦμε νὰ δώσουμε λόγο γιὰ τὶς πράξεις μας, τὰ λόγια μας, τὶς σκέψεις μας.

Ἀδελφοί μου, δὲν λέω περισσότερα, γιατὶ ὅπως εἶπα στὴν ἀρχὴ σήμερα χρειάζονται ὄχι λόγια ἀλλὰ δάκρυα. Τὰ δάκρυα ὅμως τῆς μετανοίας ἔχουν δυστυχῶς στερέψει. Τόσο μόνο θὰ πῶ καὶ θὰ κλείσω. Ὅταν ἀκοῦμε στὴν ἐκκλησία τὴν αἴτησι «Χριστιανὰ τὰ τέλη τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικὰ καὶ καλὴν ἀπολογίαν τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ» (θ. Λειτ. πληρωτ.), ἂς παρακαλοῦμε τὴν Παναγία Θεοτόκο νὰ μεσιτεύῃ ζητώντας νὰ μᾶς ἐλεήσῃ ὁ Κύριος· νὰ μᾶς κατατάξῃ ὄχι «ἐξ εὐωνύμων», ἀλλὰ «ἐκ δεξιῶν» του (Ματθ. 25,33 κ.ἑ.), καὶ ν᾽ ἀκούσουμε κ᾽ ἐμεῖς τὴν οὐράνια φωνή του «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου» (ἔ.ἀ. 25,34)· ἀμήν.

Sunday the 5th. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©