ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Print
Κατηγορία: Ευαγγέλιο Κυριακής
Published Date

Χριστιανέ, εἶσαι ὡπλισμένος;

«Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐπάρας ὁ Ἰησοῦς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν εἶπε· Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα…» (Ἰω. 17,1)

Του μ. Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

Ὁλόκληρη, ἀγαπητοί μου, ἡ σημερινὴ περικοπὴ τοῦ εὐαγγελίου εἶνε προσευχή. Εἶνε ἕνα μέρος –γιὰ τὴν ἀκρίβεια ἀποτελεῖ τὴν ἀρχή– τῆς προσευχῆς ἐκείνης, ἡ ὁποία ἀπὸ τοὺς θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας μας ὠνομάστηκε ἀρχιερατικὴ προσευχὴ τοῦ Κυρίου. Πῶς πῆρε τὸ ὄνομα αὐτό; Ἀπὸ τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας μαθαίνουμε, ὅτι τρία εἶνε τὰ ἀξιώματα τοῦ Χριστοῦ· τὸ ἀρχιερατικό, τὸ προφητικὸ καὶ τὸ βασιλικό. Ἄλλες ἐνέργειές του τὶς ἔκανε ὡς ἀρχιερεύς, ἄλλες τὶς ἔκανε ὡς προφήτης, καὶ ἄλλες τὶς ἔκανε ὡς βασιλεύς. Σ᾽ αὐτὰ ποὺ ὁ Κύριός μας ἐνήργησε ὡς ἀρχιερεὺς ἀνήκει καὶ ἡ προσευχή.

Πολλὲς φορὲς ἀναφέρουν τὰ Εὐαγγέλια ὅτι προσευχήθηκε ὁ Χριστὸς κατὰ τὸν ἐπίγειο βίο του. Καὶ ἐπειδὴ ἡ προσευχὴ αὐτὴ τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς εἶνε ἡ πιὸ σημαντικὴ ἀπ᾽ ὅλες τὶς προσευχές του, ὠνομάστηκε κατ᾽ ἐξοχὴν ἀρχιερατικὴ προσευχή.

Ὁ μέγας ἀρχιερεύς μας Χριστὸς ἀπηύθυνε τὴν προσευχὴ αὐτὴ πρὸς τὸν οὐράνιο Πατέρα του κατὰ τὴν τελευταία νύχτα τῆς ἐπιγείου ζωῆς του, τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης. Στὸ τέλος τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, ἀφοῦ παρέδωσε στοὺς μαθητάς του τὰ φρικτὰ μυστήρια, τὸ μυστήριο τῆς θείας εὐχαριστίας, σὲ στιγμὲς μοναδικὲς καὶ ἀνεπανάληπτες, εἶπε τὴν προσευχὴ αὐτή.

Σὲ λίγο μαζὶ μὲ τοὺς ἀποστόλους του ἐπρόκειτο ν᾽ ἀφήσῃ πλέον τὸ ὑπερῷο τῶν Ἰεροσολύμων, γιὰ νὰ βγῇ ἔξω καὶ νὰ βρεθῇ πέραν τοῦ χειμάρρου τῶν Κέδρων, στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ.

Ἡ ἀρχιερατικὴ προσευχή του ἦταν τὸ ἐπιστέγασμα τῆς τελευταίας παρατεταμένης διδασκαλίας τοῦ Κυρίου στοὺς μαθητάς του – εἶνε ἐκείνη ποὺ ἀκοῦμε τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα στὸ πρῶτο καὶ μεγαλύτερο ἀπὸ τὰ δώδεκα εὐαγγέλια τῆς ἀκολουθίας τῶν Ἀχράντων Παθῶν. Ἡ μακρὰ αὐτὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου, ποὺ περιέχει τὶς πιὸ σημαντικὲς παραγγελίες του, τὴν πολύτιμη διαθήκη ποὺ ἀφήνει πρὶν ἀπὸ τὸν ζωοποιὸ θάνατό του, περιέχεται σὲ τέσσαρα κεφάλαια τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου (τὸ 13ο, τὸ 14ο, τὸ 15ο καὶ τὸ 16ο).

Ἂν τώρα μὲ τὴ διδασκαλία αὐτὴ ὁ Χριστὸς ἔρριξε τὴ νύχτα ἐκείνη φῶς οὐράνιο στὴ διάνοια τῶν μαθητῶν, μὲ τὴν προσευχὴ ποὺ ἀκολούθησε στὸ τέλος τῆς διδασκαλίας θέρμανε τὴν καρδιά τους καὶ ἄνοιξε μέσα της βαθύτερα τὰ αὐλάκια γιὰ νὰ δεχτοῦν τὸν θεῖο σπόρο.

Πρὸ παντὸς ὅμως ἡ προσευχὴ αὐτὴ ὥπλισε μὲ δύναμι, θάρρος καὶ ἐλπίδα τοὺς ἁγίους ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι σὲ λίγο θὰ μείνουν μόνοι καὶ θὰ σκορπίσουν, καὶ ἐν συνεχείᾳ θὰ κληθοῦν νὰ βαδίσουν κι αὐτοὶ μὲ τὴ σειρά τους τὴν ὁδὸ τοῦ μαρτυρίου.

Γιατὶ οἱ τελευταῖες φράσεις τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυρίου ἦταν λόγια ποὺ προμήνυαν θυέλλες καὶ καταιγίδες. «Ἐν τῷ κόσμῳ», τοὺς προεῖπε ὁ Θεῖος Διδάσκαλος, «θλῖψιν ἕξετε (στὸν κόσμο θὰ δοκιμάσετε θλῖψι)· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον (ἀλλὰ νά ᾽χετε θάρρος, ἐγὼ ἔχω νικήσει τὸν κόσμο)» (Ἰω. 16,33).

Καὶ ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὰ λόγια αὐτὰ ὁ Διδάσκαλος ὑψώνει τὰ μάτια του στὸν οὐρανὸ καὶ προσεύχεται! Μ᾽ αὐτὸ τὸν τρόπο διδάσκει τοὺς μαθητάς του μεταξὺ τῶν ἄλλων, ὅτι στὸν καιρὸ τῶν θλίψεων, ποὺ θὰ συναντήσουν στὴν πορεία τους, πρέπει κι αὐτοὶ νὰ καταφεύγουν μὲ τὴν προσευχή τους στὸ οὐράνιο Πατέρα.

* * *

Ἡ προσευχή, ἀγαπητοί μου! Νά τὸ ὅπλο τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ μεταχειρισθοῦν οἱ ἀπόστολοι, ὅταν βρεθοῦν ἀντιμέτωποι μὲ τὸν κόσμο, ποὺ μὲ ὅλα τὰ δικά του ὅπλα θὰ ζητοῦσε νὰ τοὺς ἐξαφανίσῃ ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς. Καὶ πράγματι τὸ ὅπλο αὐτὸ τὸ χρησιμοποίησαν πολὺ ἀποτελεσματικὰ οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι, ὅπως βλέπουμε στὶς Πράξεις καὶ στὶς Ἐπιστολές τους.

Μιμήθησαν τὸ παράδειγμα τοῦ Διδασκάλου τους, ὁ ὁποῖος πρὶν δώσῃ τὶς ἀποτελεσματικὲς μάχες του κατὰ τοῦ διαβόλου προσευχόταν. Προσευχήθηκε στὴν ἔρημο τῶν πειρασμῶν ἀμέσως μετὰ τὴ βάπτισί του ἀπὸ τὸν Ἰωάννη στὸν Ἰορδάνη. Προσευχήθηκε τώρα στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο. Θὰ προσευχηθῇ μετὰ ἀπὸ λίγο στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ. Καὶ προτοῦ νὰ κλείσῃ τὰ μάτια του ἐπάνω στὸ σταυρό, πάλι θὰ προσευχηθῇ. Μέχρι τὴν τελευταία ἀναπνοή του συνεχῶς ἐπικοινωνοῦσε μὲ τὸν οὐράνιο Πατέρα του.

Τὸ παράδειγμα αὐτὸ τοῦ Κυρίου μιμήθηκαν καὶ οἱ μαθηταί του. Στὶς κρίσιμες καὶ τρομερὲς περιστάσεις, μέσα στὶς ὁποῖες βρέθηκαν, οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι δὲν λησμόνησαν τὴν προσευχή. Ἄοπλοι αὐτοὶ κατὰ κόσμον, νίκησαν τὸν κόσμο μὲ τὴν προσευχή τους· μιὰ προσευχὴ ὄχι ὅπως οἱ δικές μας ἀδύναμες προσευχές, ἀλλὰ προσευχὴ γεμάτη πίστι, ἀγάπη καὶ ἐλπίδα στὸν Κύριο, προσευχὴ ποὺ κατέβαζε τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ. Καὶ ἀκριβῶς διότι οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι γνώριζαν ἐξ ἰδίας πείρας τὴ δύναμι τῆς προσευχῆς, γι᾿ αὐτό, ὅπως ὁ Διδάσκαλός τους, συνιστοῦν τώρα κι αὐτοὶ θερμὰ τὴν προσευχὴ στοὺς Χριστιανούς.

Ὅποιος διαβάζει τὶς ἐπιστολές τους, ἰδίως τὶς ἐπιστολὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, βλέπει ὅτι εἶνε γεμᾶτες ἀπὸ προσευχὲς καὶ προτροπὲς γιὰ προσευχή. Νὰ τὶς ἐπαναλάβουμε ἐδῶ; Εἶνε τόσο πολλές, ποὺ οὔτε ὁ χρόνος οὔτε ὁ χῶρος ἐπαρκεῖ. Μήπως καὶ τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν ἀποστόλων, δὲν τελειώνει μὲ προσευχή;

Ἄφηνε ἐκεῖ στὴ Μίλητο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅπως ὁ Κύριός του, τὶς τελευταῖες του ὑποθῆκες, τὴν διαθήκη του μποροῦμε νὰ ποῦμε, στοὺς κληρικοὺς τῆς Ἐφέσου, γιατὶ δὲν ἐπρόκειτο πιὰ νὰ τοὺς ξαναδῇ. Κι ἀφοῦ τελειώνει τὸ λόγο του, προσέξατε τί λέει τὸ ἱερὸ κείμενο, πῶς κλείνει σήμερα ὁ ἀπόστολος; «Καὶ ταῦτα εἰπών, θεὶς τὰ γόνατα αὐτοῦ σὺν πᾶσιν αὐτοῖς προσηύξατο» (Πράξ. 20,36).

Νά πῶς οἱ ἀπόστολοι ἀκολούθησαν τὰ ἴχνη τοῦ Κυρίου. Ἀπὸ ὅλες τώρα τὶς προτροπές τους στοὺς πιστοὺς γιὰ προσευχή, ἂς σημειώσουμε ἐδῶ μία μόνο προτροπὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Γράφοντας στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ἐφέσου τοὺς συνιστᾷ, νὰ ἐφοδιαστοῦν ἀπαραιτήτως μὲ τὰ ὅπλα ἐκεῖνα, ποὺ θὰ τοὺς βοηθήσουν νὰ βγοῦν νικηταὶ ἀπὸ τοὺς πειρασμούς.

Μεταξὺ τῶν ὅπλων αὐτῶν, ποὺ ἀπαρτίζουν τὴν πνευματικὴ πανοπλία κάθε πιστοῦ, ὁ θεόπνευστος ἀπόστολος συγκαταλέγει καὶ τὴν προσευχή. Ἀκοῦστε πῶς ἀκριβῶς τὸ λέει· «Ἀναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, ἵνα δυνηθῆτε ἀντιστῆναι ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷ καὶ ἅπαντα κατεργασάμενοι στῆναι… διὰ πάσης προσευχῆς καὶ δεήσεως, προσευχόμενοι ἐν παντὶ καιρῷ ἐν Πνεύματι, καὶ εἰς αὐτὸ τοῦτο ἀγρυπνοῦντες ἐν πάσῃ προσκαρτερήσει καὶ δεήσει περὶ πάντων τῶν ἁγίων, καὶ ὑπὲρ ἐμοῦ…» (Ἐφ. 6,13,18-19).

Ὁπλισθῆτε! φωνάζει ὁ Παῦλος. Ὁ ἐχθρὸς ἑτοιμάζεται νὰ σᾶς ἐπιτεθῇ. Ὁπλισθῆτε μὲ ὅλα τὰ ὅπλα τοῦ Θεοῦ καὶ πρὸ παντὸς μὲ τὴν προσευχή! μὲ κάθε εἶδος προσευχῆς (δέησι, ἐξομολόγησι, εὐχαριστία, δοξολογία)· προσευχὴ κάθε στιγμή, ἀδιάλειπτα, καρτερικά, μὲ χάρι ἁγίου Πνεύματος· προσευχὴ γιὰ ὅλους τοὺς πιστοὺς ἀδελφούς σας, προσευχὴ καὶ γιὰ μένα ποὺ ἔχω ἀνάγκη.

* * *

Ζοῦμε, ἀγαπητοί μου, σὲ ἡμέρες πονηρές. Ποιός δὲν τὸ βλέπει; Ὁ σατανᾶς, ἀφοῦ φόρτισε τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων μὲ ἄγριο μῖσος, ἐξοπλίζει ἤδη καὶ τὰ κράτη μὲ τρομεροὺς ἐξοπλισμούς. Ἀπέναντι σ᾽ αὐτὴ τὴν ἐμπαθῆ μανία οἱ Χριστιανοί, ὁπουδήποτε στὴ Γῆ κι ἂν βρισκώμαστε, ἂς ἀντιτάξουμε τὴν πανοπλία τοῦ Θεοῦ. Ἂς πάρουμε στὰ χέρια μας τὸ ὅπλο τῆς προσευχῆς κι ἂς πολεμήσουμε μ᾽ αὐτό, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «τὰς ἀρχάς, τὰς ἐξουσίας, τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου» (ἔ.ἀ. 6,12).

Ἂς παρακαλοῦμε τὸν οὐράνιο Πατέρα, νὰ διαλύσῃ τὰ σύννεφα τοῦ μίσους καὶ νὰ χαρίσῃ στὴ Γῆ τὴν εἰρήνη, τὴν ἀγάπη, τὴν ἑνότητα ἐκείνη τῶν ψυχῶν, τὴν ὁποία μὲ τόση θερμότητα καὶ κατ᾿ ἐπανάληψιν ζήτησε ὁ Κύριος ἀπὸ τὸν οὐράνιο Πατέρα του γιὰ τοὺς μαθητάς του.

Καὶ ὁ οὐράνιος Πατέρας θὰ μᾶς δώσῃ ὅ,τι τοῦ ζητοῦμε «ἐν τῷ ὀνόματι» τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ ὁ Κύριος τὴ νύχτα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου μᾶς βεβαίωσε· «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν (σᾶς βεβαιώνω μὲ τὸν πιὸ ἐπίσημο τρόπο) ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσητε τὸν πατέρα ἐν τῷ ὀνόματί μου, δώσει ὑμῖν. Ἕως ἄρτι οὐκ ᾐτήσατε οὐδὲν ἐν τῷ ὀνόματί μου· αἰτεῖτε καὶ λήψεσθε, ἵνα ἡ χαρὰ ὑμῶν ᾖ πεπληρωμένη» (Ἰω. 16,23-24).

Χριστιανέ, σὲ ἐρωτῶ καὶ πάλι· εἶσαι ὡπλισμένος μὲ τὸ ὅπλο τῆς προσευχῆς; Ἐὰν ὄχι, τότε πῶς θὰ ἀντιμετωπίσῃς τὶς θλίψεις καὶ τοὺς πειρασμοὺς τοῦ κόσμου τούτου; Ποῦ θὰ βρῇς ἀσφαλισμένο καταφύγιο;

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Sunday the 8th. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©