ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Print
Κατηγορία: Ευαγγέλιο Κυριακής
Published Date

Ὅλα φωνάζουν «Χριστὸς ἀνέστη»!

Του μ. Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

Ὡς ἱεροκῆρυξ, ἀγαπητοί μου, εὑρίσκομαι ἐδῶ καὶ σᾶς ἀπευθύνω τὸν χαιρετισμὸ τῆς Ἀναστάσεως, τὸ «Χριστὸς ἀνέστη». Οἱ δύο αὐτὲς λέξεις εἶνε τὸ θεμέλιο τῆς Ὀρθοδοξίας, δυναμίτης κατὰ τοῦ σατανᾶ. Ἔχουν τὴ δύναμι τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ διάβολος προσπαθεῖ νὰ τὶς σβήσῃ, ἀλλὰ δὲν θὰ μπορέσῃ. Ὅσο περνοῦν οἱ αἰῶνες τόσο ῥιζώνουν βαθύτερα.

Στὰ παλιὰ τὰ εὐλογημένα χρόνια τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» τὸ ἔλεγαν σαράντα μέρες, μέχρι τῆς Ἀναλήψεως· παντοῦ, ἀντὶ γιὰ κάθε ἄλλο χαιρετισμό. Σήμερα δυστυχῶς φραγκέψαμε· τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» δὲν λέγεται, δὲν ἀκούγεται. Καινούργιοι ἄνεμοι ἔπνευσαν, νέα ἤθη καὶ ἔθιμα ζητοῦν νὰ νοθεύσουν τὸ ὀρθόδοξο πνεῦμα, νέοι ἐχθροὶ ζητοῦν νὰ βάλουν δυναμῖτες στὰ θεμέλιά μας, νὰ τινάξουν στὸν ἀέρα ὅ,τι σεβάστηκαν αἰῶνες. Κρύωσε, πάγωσε ἡ καρδιά μας, ποὺ ὁ Θεὸς τὴν ἔπλασε ν᾿ ἀγαπᾷ πάνω ἀπ᾽ ὅλα τὸ Χριστό.

Ὑπάρχουν δυστυχῶς τώρα πολλοὶ ποὺ ἔπαψαν νὰ πιστεύουν. Ὑπάρχουν ἐδῶ ἄθεοι, σὲ μιὰ χώρα ποὺ ἄπιστος δὲν ὑπῆρχε οὔτε γιὰ σπόρο. Καὶ τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες σὲ περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδες καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους τρόπους προωθοῦν τὴν ἀθεΐα καὶ ἀπιστία. Αὐτοί, ὅταν δοῦν κάποιον ν᾿ ἀγαπάῃ τὸ Χριστό, πέφτουν πάνω του μὲ ὅλα τὰ ὅπλα τους, γιὰ νὰ μὴ μείνῃ πιὰ ψυχὴ ποὺ νὰ πιστεύῃ. –Ἐσύ –τοῦ λένε καὶ τὸν φουσκώνουν σὰν μπαλλόνι–, ἐσὺ ποὺ ζῇς στὸν αἰῶνα αὐτόν, ποὺ πῆγες στὰ σχολεῖα καὶ μορφώθηκες καὶ πῆρες διπλώματα πανεπιστημίου, ἐσὺ ποὺ διαβάζεις περιοδικὰ καὶ βιβλία ἐπιστημονικά, ἐσὺ λοιπὸν πιστεύεις αὐτὰ ποὺ λέει ἡ Ἐκκλησία κ᾽ οἱ παπᾶδες; μὰ εἶνε δυνατὸν ἕνας πεθαμένος ν᾿ ἀναστηθῇ; ὑπάρχει ἀνάστασι νεκρῶν;… πάλιωσε ἡ θρησκεία καὶ ἡ Ἐκκλησία, λένε. Μιλᾶνε ἔτσι, λὲς καὶ πρόκειται γιὰ κανένα ῥοῦχο, ποὺ παλιώνει καὶ τὸ πετᾷς.

Ἀλλ᾽ ὄχι, ἀδελφοί μου. Ἡ θρησκεία μας δὲν εἶνε ἕνα ῥοῦχο φτειαγμένο ἀπὸ κλωστὲς ἀνθρώπινες. Ἡ Ἐκκλησία μας ναί, εἶνε ῥοῦχο, ἀλλὰ ῥοῦχο φτειαγμένο μὲ βελόνες ἀγγελικές, ἔνδυμα ὑφασμένο στὸν ἀργαλειὸ τῆς αἰωνιότητος, περιβόλαιον ποὺ δὲν θὰ παλιώσῃ ποτέ. Ἀνοῖξτε καὶ διαβάστε τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή, καὶ θὰ δῆτε ἐκεῖ νὰ λέῃ· «αὐτοὶ ἀπολοῦνται», ὅλα δηλαδὴ θὰ παλιώσουν καὶ θὰ σβήσουν· «καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται»· σὺ ὅμως, Κύριε, ζῇς καὶ ὑπάρχεις εἰς τοὺς αἰῶνας (Ἑβρ. 1,11-12=Ψαλμ. 101,27-28).

Ὄχι, δὲν παλιώνει ἡ πίστι μας. Εἶνε σὰν νὰ λές, ὅτι πάλιωσε ὁ Δούναβις ἢ ὁ Βόλγας ἢ ὁ Ἀχελῷος. Ἀπ᾿ τὸν καιρὸ ποὺ ἔφτειαξε ὁ Θεὸς τὴ Γῆ, τὰ ποτάμια τρέχουν καὶ ποτίζουν. Τὸ ποτάμι εἶνε πάντοτε χρήσιμο καὶ ἀναγκαῖο· ἔτσι καὶ ἡ θρησκεία, σὰν ποτάμι ποὺ βγῆκε ἀπὸ τοὺς κόλπους τῆς Θεότητος, θὰ ἀρδεύῃ αἰωνίως τὶς ψυχές. Ἐσὺ ποὺ λὲς ὅτι ἡ θρησκεία πάλιωσε, εἶνε σὰν νὰ λὲς ὅτι πάλιωσε ὁ ἥλιος. Μὰ ὁ ἥλιος ἐξακολουθεῖ καὶ σήμερα νὰ λάμπῃ ὅπως στὰ χρόνια τοῦ Ὁμήρου· δὲν πάλιωσε. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, βέβαια, καὶ τὰ ποτάμια καὶ ὁ ἥλιος καὶ τὰ ἄστρα κάποτε θὰ παλιώσουν· τὸ εἶπε ὁ Χριστός (βλ. Ματθ. 24,35). Μόνο ἐκεῖνος ζῇ καὶ βασιλεύει καὶ δὲν παλιώνει ποτέ. Γι᾽ αὐτὸ κλεῖστε τ᾿ αὐτιά σας στὶς φωνὲς τῆς ἀπιστίας. –Καλὰ εἶν᾽ αὐτά, θὰ πῆτε, ἀλλὰ ἐδῶ δίνουμε μάχη· ἔχουμε ἐχθρούς, ποὺ θέλουν ἐπιχειρήματα, ζητοῦν θαύματα γιὰ νὰ πιστέψουν ὅτι ὑπάρχει ἀνάστασις Χριστοῦ καὶ νεκρῶν.

* * *

Ἐλᾶτε λοιπόν, ἀδελφοί μου, νὰ κάνουμε ἕνα περίπατο. Ἂς βγοῦμε ἀπὸ τὴν ἀποπνικτικὴ ἀτμόσφαιρα ποὺ δημιουργοῦν στὴν ἀτμόσφαιρα τὰ φυσικὰ καυσαέρια καὶ πρὸ παντὸς τὰ πνευματικὰ καυσαέρια τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς ἀθεΐας. Γιατὶ ὡρισμένοι κόπτονται νὰ καθαριστῇ ἡ ἀτμόσφαιρα ἀπὸ τοὺς βιομηχανικοὺς ῥύπους, ἀδιαφοροῦν ὅμως γιὰ τὴν ἠθικὴ ἀτμόσφαιρα καὶ τὸ νέφος τῆς ἀπιστίας, ποὺ ἀπειλεῖ ὅλους μὲ ἀσφυξία καὶ ψυχικὸ θάνατο. Ἂς δοῦμε λοιπὸν στὴ φύσι τὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως.

–Τὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως στὴ φύσι; τί λές;… Εἴμαστε τυφλοὶ καὶ κουφοί· ἔχουμε μάτια καὶ αὐτιά, μὰ οὔτε βλέπουμε οὔτε ἀκοῦμε. Εἴδατε ποτὲ γεωργό, τί κάνει; Κάνει ὅ,τι καὶ ὁ νεκροθάφτης· σκάβει λάκκο καὶ θάβει μέσα στὴ γῆ τὸ σπόρο, ἕνα πρᾶγμα μικρούτσικο, πολλὲς φορὲς σὰν τὸ κεφάλι τῆς καρφίτσας. Ὁ γυμνὸς αὐτὸς σπόρος σαπίζει μέσα στὴ γῆ, ὅπως τὸ σῶμα τοῦ πεθαμένου· κι ἀφοῦ σαπίσῃ, μετὰ –ὤ τοῦ θαύματος– βλαστάνει! ἀπό ᾿κεῖνο τὸ σάπιο πρᾶγμα βγαίνει ἕνας ὡραῖος στάχυς καὶ βλέπεις στὸν κάμπο τῆς Θεσσαλίας μιὰ πράσινη θάλασσα νὰ κυματίζῃ στὶς πνοὲς τοῦ ἀνέμου. Ἔτσι καὶ οἱ νεκροὶ θ᾽ ἀναστηθοῦν μιὰ μέρα. Ἀνοῖξτε στὸ σπίτι τὸ 15ο κεφάλαιο τῆς Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολῆς κ᾽ ἐκεῖ θὰ δῆτε νὰ τὸ λέῃ αὐτό. Νά γιατί οἱ ὀρθόδοξοι στὰ μνημόσυνα βράζουμε σιτάρι καὶ κάνουμε κόλλυβα· ἔχει σημασία, εἶνε σύμβολο τῆς ἀναστάσεως.

Τὸ ἴδιο καὶ τὸ ἀβγὸ τοῦ πουλιοῦ. Πήγατε ποτὲ μέσα σὲ δάση πάνω σὲ ψηλὰ βουνά; Μὲ ἀξίωσε ὁ Θεὸς στὸ στρατὸ ν᾿ ἀνεβῶ στὴν Πίνδο. Ἐκεῖ μιὰ μέρα, κάτω ἀπὸ τὸ ἀντίσκηνο ποὺ ἤμουν, ἕνας στρατιώτης, ἀγράμματος βοσκὸς ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὴν ἡρωικὴ Μάνη, ἔρχεται καὶ μοῦ λέει· –Πάτερ, βλέπω καὶ θαυμάζω ἕνα θαῦμα. –Τί θαῦμα, παιδάκι μου; –Ἀκοῦς ἐδῶ ποὺ κελαηδοῦν τ᾿ ἀηδόνια; –Ναί. –Κοίταξε λοιπὸν ἀπὸ ποῦ βγῆκε τ᾿ ἀηδόνι! Καὶ λέγοντας αὐτὸ μοῦ δείχνει ἕνα μικρὸ ἀβγουλάκι ποὺ εἶχε φέρει ἀπὸ μιὰ φωλιά. Τὸ ἀβγὸ τοῦ ἀηδονιοῦ δὲν εἶνε σὰν τῆς στρουθοκαμήλου ἢ τῆς χήνας ἢ τῆς ὄρνιθας· εἶνε πολὺ μικρό. Ποιός περίμενε μέσ᾽ ἀπ᾽ αὐτὸ νὰ βγαίνῃ ἕνα πουλάκι ποὺ κελαϊδάει; Καὶ τί κελάιδημα!

Ναί, Χριστιανέ μου· κάθε φορὰ ποὺ βλέπεις στὴ γλάστρα νὰ βγαίνῃ ἕνα τριαντάφυλλο ἢ τὴ γῆ νὰ γεμίζῃ στάχυα, κάθε φορὰ ποὺ ἀκοῦς νὰ κελαϊδοῦν πουλιά, εἶνε καὶ ἕνα νέο «Χριστὸς ἀνέστη». Τὸ φωνάζουν ὅλα. Ὁ Χριστὸς λοιπόν, ποὺ κάνει κάθε χρόνο τὴ φύσι ν᾽ ἀνασταίνεται, ὁ ἴδιος νίκησε τὸ θάνατο καὶ ἀναστήθηκε ἀπὸ τὸ μνῆμα. Δὲν εἶνε τυχαῖο τὸ ὅτι ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεως συμπίπτει μὲ τὸ «ἔαρ», μὲ τὴν ἄνοιξι. Ἀνοίγεις τὸ Εὐαγγέλιο, ἀκοῦς «Χριστὸς ἀνέστη»· ἀνοίγεις καὶ τὸ βιβλίο τῆς φύσεως μὲ τὶς ἀμέτρητες σελίδες του, κι ἀκοῦς πάλι «Χριστὸς ἀνέστη».

Θέλεις καὶ κάτι ἄλλο; Ἄνοιξε λοιπὸν τὴν ἱστορία τοῦ ἔθνους μας. Ἔχουν καὶ τὰ ἄλλα ἔθνη ἱστορία, δὲν τὰ ὑποτιμῶ, ἀλλὰ στὴ δική μας ἱστορία ἀκούγεται καθαρὰ τὸ «Χριστὸς ἀνέστη». Ὑπάρχει μιὰ χρονολογία ὀδυνηρὴ γιὰ μᾶς· εἶνε τὸ 1453 μ.Χ., ὅταν οἱ Τοῦρκοι ἀνέβηκαν στὸν τροῦλλο τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς, γκρέμισαν τὸν τίμιο σταυρὸ καὶ ἔστησαν τὴν ἡμισέληνο. Ἀπὸ τότε, ἐπὶ τετρακόσια καὶ πλέον χρόνια, τὸν Χριστιανὸ Ἕλληνα τὸν ἔλεγαν ῥαγιᾶ, ἡ Ἑλλάδα ἦταν σβησμένη ἀπὸ τοὺς γεωγραφικοὺς χάρτες, θαμμένη στὸ χῶμα. Καὶ ἐρωτῶ· ποιός ἀνέστησε τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸν τάφο της; Ὁ Χριστός. Ἂς λένε οἱ ἄπιστοι· ἕνα εἶνε γεγονός, ὅτι τὸ ἔθνος μας ἀναστήθηκε μὲ τὴ δύναμι τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως εἶπε «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ἰω. 11,43), ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μὲ τὴ φωνή του ἦρθε σ᾿ αὐτὸ τὸν τόπο καὶ εἶπε «Ἑλλάς, δεῦρο ἔξω», κ᾽ ἡ Ἑλλὰς ἀναστήθηκε· μὲ τὶς παντιέρες, μὲ τὰ ῥάσα, μὲ τὰ Εὐαγγέλια, μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα, μὲ τὴν πίστι τῶν πατέρων μας. Καὶ στὸν χαιρετισμὸ «Χριστὸς ἀνέστη» ἀπαντοῦσαν «Καὶ ἡ Ἑλλὰς ἀνέστη».

* * *

«Χριστὸς ἀνέστη» λοιπόν, ἀδελφοί μου. Τὸ φωνάζουν οἱ ἄγγελοι ποὺ πέταξαν ἀπὸ τὰ οὐράνια. Ἀπὸ τὴ γῆ τὸ φωνάζουν ἄνθρωποι καὶ πρῶτες –πρὸς τιμήν τους– οἱ μυροφόρες γυναῖκες τῶν ὁποίων τὴν ἱερὰ μνήμη ἑορτάζουμε, ποὺ ἔφεραν τὴν εἴδησι στοὺς φοβισμένους ἄντρες. Τὸ κηρύττουν οἱ ἀπόστολοι καὶ μάλιστα ὁ Θωμᾶς, ποὺ ἦταν ἄπιστος ἀλλὰ κατόπιν πίστεψε καὶ εἶπε «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰω. 20,28). Τὸ κήρυξε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ ἀπὸ βλάσφημος ἔγινε διαπρύσιος κήρυκας τοῦ εὐαγγελίου. Τὸ φωνάζουν καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι τῆς παλαιᾶς διαθήκης (π.χ. ὁ προφήτης Ἠσαΐας ποὺ λέει ὅτι «ἀναστήσονται οἱ νεκροί», θ᾿ ἀναστηθοῦν οἱ νεκροί [βλ. Ἠσ. 26,19] κ.λπ.) καὶ τῆς καινῆς διαθήκης (π.χ. ὁ ἅγιος Χριστοφόρος, ὁ ὅσιος Νεῖλος κ.λπ.)

Ὅπου νὰ πᾷς ἐδῶ στὸν τόπο μας, θ᾿ ἀκούσῃς τὸ «Χριστὸς ἀνέστη»· στὴ Μάνη, στὴν Τριπολιτσά, στὸ ἡρωικὸ Μεσολόγγι, στὸν κάμπο τῆς Θεσσαλίας ἀπὸ τὸ Ῥήγα Φεραῖο, γύρω ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο, στὴ Μακεδονία μας, στοὺς τάφους τῆς Καστοριᾶς, τῆς Φλωρίνης, τῶν Γρεβενῶν, τῶν βουνῶν, τῶν ἀθανάτων βουνῶν μας.

Τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» ἀκούγεται ἀπὸ κάθε πέτρα, κάθε κλαρί, κάθε ἄβυσσο!… Δὲν εἶνε ποίησις αὐτά, εἶνε πίστις. Ἂν δὲν τὰ πίστευα, θὰ προτιμοῦσα νὰ πάρω ἕνα κασσέλι νὰ κάνω τὸ λοῦστρο. Τὰ πιστεύω, ἀδελφοί μου· πιστεύω, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ ἀληθινὸς Θεός. Πιστεύσατέ το, γράψατέ το! Ὅλα θὰ γίνουν στὸν κόσμο αὐτό· καὶ ἡ γῆ θὰ σειστῇ καὶ οἱ πολιτεῖες θὰ σειστοῦν· ἕνας μόνο θὰ ὑπάρχῃ, θὰ ζῇ καὶ θὰ βασιλεύῃ, Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ναζωραῖος· ὅν, παῖδες, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

 (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Monday the 17th. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©