Κυριακὴ τῶν Βαΐων (Ἰω. 12, 1-18)

Print
Κατηγορία: Ευαγγέλιο Κυριακής
Published Date

Ροῦχα, βάγια, «ὡσαννά» καὶ ψωμὶ σ ᾽ ὅποιον πεινᾷ

«Ὡσσανά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου…» (Ἰω. 12,13)

Του μ. Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, Κυριακὴ τῶν Βαΐων, σᾶς παρακαλῶ νὰ δώσετε προσοχή. Δὲν θὰ σᾶς κουράσω· λίγα λόγια θ᾽ ἀκούσετε σὲ ἁπλῆ γλῶσσα. Θὰ ἐξετάσουμε τρία πράγματα· πρῶτον πῶς ὑποδέχθηκαν τὸ Χριστὸ οἱ Ἰουδαῖοι τότε, δεύτερον πῶς τὸν ὑποδέχονται οἱ Χριστιανοὶ σήμερα, καὶ τρίτον καὶ σπουδαιότερο πῶς πρέπει νὰ τὸν ὑποδεχώμεθα οἱ ὀρθόδοξοι.

Πῶς ὑποδέχθηκαν τὸ Χριστὸ οἱ Ἰουδαῖοι τὸ ξέρετε ἀπὸ τὸ δημοτικὸ σχολειὸ κι ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο. Σὰν χθὲς ὁ Χριστὸς πῆγε στὰ μνήματα καὶ φώναξε, καὶ ἡ φωνή του ἔκανε νὰ σειστῇ ὁ τάφος τοῦ Λαζάρου καὶ ν᾽ ἀναστηθῇ ὁ νεκρός. Αὐτὸ ἦταν τὸ μεγαλύτερο θαῦμα ποὺ εἶχε κάνει μέχρι τότε ὁ Χριστός. Τὸ εἶδαν καὶ τὸ ἄκουσαν χιλιάδες μάτια καὶ αὐτιά, βούιξε ὁ κόσμος. Ἡ εἴδησι ἔφτασε στὰ Ἰεροσόλυμα, ὅπου σὰν σήμερα εἶχε μαζευτῆ κόσμος πολὺς ἀπ᾽ ὅλα τὰ μέρη, ἕνα ἑκατομμύριο Ἑβραῖοι, γιὰ νὰ ἑορτάσουν τὸ δικό τους πάσχα.

Ὅταν ἀκούστηκε, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται στὰ Ἰεροσόλυμα, ἔγινε κάτι πρωτοφανές· ἄδειασε ἡ πόλις, ἔκλεισε ἡ ἀγορὰ καὶ τὰ ἐργαστήρια, ἄντρες καὶ γυναῖκες, μανάδες μὲ παιδιὰ στὴν ἀγκαλιά, βγῆκαν ὅλοι ἔξω, νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν ὡς «βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ» (Ἰω. 12,13).

Ὁ Χριστὸς ἔρχεται! νά, φάνηκε πάνω στὴν κορυφὴ τοῦ λόφου. Πῶς ἦταν «ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ»; καθόταν πάνω σὲ ἄλογο ἢ σὲ ἅρμα, ὅπως οἱ νικηταὶ βασιλεῖς καὶ στρατηγοί; Ὁ Χριστός, λέει τὸ εὐαγγέλιο, «εὑρὼν ὀνάριον ἐκάθησεν ἐπ᾽ αὐτό», κάθισε σ᾽ ἕνα γαϊδουράκι (ἔ.ἀ. 12,14).

Καὶ ὅμως ὁ κόσμος ἐνθουσιάστηκε· ἔβγαζαν τὰ ροῦχα τους, τά ᾽στρωναν χάμω νὰ γίνουν χαλὶ γιὰ νὰ πατήσῃ καὶ νὰ περάσῃ. Ἄλλοι πάλι ἔκοβαν κλαδιὰ ἀπὸ φοινικόδεντρα ἢ ἀπὸ ἐλιές, τὰ ἔσειαν καὶ ζητωκραύγαζαν ὅλοι, κι αὐτὰ ἀκόμη τὰ μικρὰ παιδιά, λέγοντας «ὡσαννά» (ἔ.ἀ. 12,13).

Ὅλος ὁ κόσμος χαιρόταν. Τί εἶπα, «ὅλος ὁ κόσμος»; Λάθος ἔκανα. Ὄχι ὅλοι. Ὑπῆρχαν καὶ κάποιοι φθονεροί, γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι, ποὺ βλέποντας αὐτὴ τὴν ὑποδοχὴ καὶ τὰ παιδιὰ νὰ ζητωκραυγάζουν «ἀγανάκτησαν» (Ματθ. 21,15) καὶ πέταξαν δηλητήριο σὰν τὴν ὀχιά. Πλησίασαν τὸ Χριστὸ καὶ λένε· –Δάσκαλε, μάλωσέ τους, νὰ μὴ φωνάζουν ἔτσι. Ὁ Κύριος ὅμως τοὺς ἀποκρίθηκε· –Ἂν αὐτοὶ σωπάσουν, καὶ οἱ πέτρες ποὺ πατᾶτε θὰ φωνάξουν, ὅτι ἐγὼ εἶμαι αὐτὸς ποὺ περιμένατε (βλ. Λουκ. 19,39-40).

Μὴ νομίσουμε ἐν τούτοις ὅτι ὁ Χριστὸς εὐχαριστήθηκε ἀπ᾽ τὴν ὑποδοχὴ αὐτή. Ἂν ἦταν κανένας κοσμικὸς ἄρχοντας καὶ πολιτικός, ποὺ ζοῦνε μὲ τὰ «ζήτω», ἀσφαλῶς ἡ ἡμέρα αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ πιὸ σπουδαία γι᾽ αὐτόν. Ἀλλὰ ἐκεῖνος ἔβλεπε πιὸ βαθειὰ ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς. Προέβλεπε ὅτι ὕστερα ἀπὸ πέντε μέρες θὰ σβήσουν ὅλα τὰ «ὡσαννά» κι αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, ποὺ σήμερα κάνουν ἔτσι, τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ τὸ πρωὶ στὸ πραιτώριο τοῦ Πιλάτου θὰ φωνάζουν «Σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν» (Λουκ. 23,21. Ἰω. 19,6).

Γι᾽ αὐτὸ ὁ Χριστός, γνωρίζοντας τὸ εὐμετάβολο τοῦ κόσμου, ποὺ σείεται σὰν τὸ καλάμι πότ᾽ ἐδῶ καὶ πότ᾽ ἐκεῖ, ἀντικρύζοντας τὰ Ἰεροσόλυμα «ἔκλαψε» (Λουκ. 19,41), δάκρυα ἔπεσαν ἀπὸ τὰ μάτια του.

Ἀλλὰ καὶ σήμερα ὁ Χριστός, ποὺ βλέπει ἐμᾶς τοὺς λεγομένους Χριστιανοὺς ἕτοιμους νὰ γιορτάσουμε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὸ Πάσχα, νομίζω ὅτι δὲν μένει εὐχαριστημένος. Μᾶς βλέπει νὰ μαζευώμαστε στὶς ἐκκλησίες καὶ τοὺς παπᾶδες μὲ τὰ μαῦρα ἄμφια, καὶ δακρύζει περισσότερο ἀπὸ τότε στὰ Ἰεροσόλυμα. Γιατί; Γιατὶ ὁ τρόπος ποὺ τὸν ὑποδεχόμεθα τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες δὲν εἶνε ὁ πρέπων, δὲν εἶνε ὁ τρόπος ποὺ ὁρίζει τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο καὶ οἱ ἱερὲς παραδόσεις τῆς Ὀρθοδοξίας μας.

Εἶνε ἕνας τρόπος ἰουδαϊκὸς ἢ καὶ χειρότερος ἀπὸ ἰουδαϊκός. Γιατὶ οἱ Ἰουδαῖοι ἄδειασαν τοὐλάχιστον τὰ σπίτια καὶ ἔκλεισαν τὰ καταστήματά τους γιὰ νὰ τὸν προϋπαντήσουν, ἐνῷ ἐδῶ τώρα τὰ βλέπω ὅλα ἀνοιχτά (μαγαζιά, ταβέρνες, κέντρα διασκεδάσεως…). Δὲ μοῦ λέτε, σᾶς παρακαλῶ, ποιός ἀπὸ σᾶς, ὅταν πεθάνῃ ἡ μάνα ἢ ὁ πατέρας του καὶ μέσ᾽ στὸ σπίτι ἔχῃ φέρετρο καὶ πένθος, πηγαίνει σὲ ταβέρνα ἢ σὲ θέατρο; Ἕνα μῆνα δὲν πατάει σὲ κέντρα κοσμικά.

Ἐὰν λοιπὸν εἴχαμε πένθος γιὰ τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ, ὅλα αὐτὰ θὰ ἦταν κλειστά, τοὐλάχιστον τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ἢ μᾶλλον, ἐγὼ θὰ ἔλεγα …νὰ εἶνε ἀνοιχτά! ὑπὸ ἕναν ὅρο· νὰ εἶνε ἀνοιχτὰ αὐτά, ἀλλὰ νὰ μὴν εἶνε ἀνοιχτὰ κάποια ἄλλα. Ποιά; Τὰ στόματα Ἑλλήνων, βαπτισμένων Χριστιανῶν, ποὺ καὶ τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ δὲν παύουν νὰ βλαστημοῦν τὰ θεῖα ἀλλὰ σὰν ἡφαίστεια τοῦ διαβόλου ξερνᾶνε μέσα ἀπ᾽ τὰ σπλάχνα τῆς καρδιᾶς φωτιὰ καὶ λάβα ἐναντίον τοῦ Ἐσταυρωμένου, τῆς Παναγίας, τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων.

Σᾶς ἔδειξα πῶς ὑποδέχθηκαν τὸ Χριστὸ οἱ Ἑβραῖοι, καὶ πῶς τὸν ὑποδέχονται σήμερα οἱ ψευτοχριστιανοί. Ἀλλὰ θὰ μοῦ πῆτε· Ἐμεῖς εἴμαστε Χριστιανοί· θέλουμε νὰ γιορτάσουμε ὄχι ὅπως οἱ Ἑβραῖοι, οὔτε ὅπως οἱ εἰδωλολάτρες πρόγονοί μας· θέλουμε νὰ γιορτάσουμε σὰν ὀρθόδοξοι· τί πρέπει νὰ κάνουμε; Ἐμένα ρωτᾶτε; Ἀνοῖξτε τὸ Εὐαγγέλιο κι αὐτὸ θὰ σᾶς δείξῃ πῶς πρέπει νὰ γιορτάσουμε τὶς ἑορτές. Ποιός εἶνε ὁ τρόπος αὐτός; Ἕνα, δύο, τρία, τέσσερα. Ἂν τὰ κάνετε αὐτά, σᾶς ὑπόσχομαι, ὅτι τὸ Πάσχα αὐτὸ θὰ εἶνε τὸ ὡραιότερο τῆς ζωῆς σας. Ἂν δὲν τὰ κάνετε, τότε δῶστε μου μιὰ λεκάνη νὰ πλύνω τὰ χέρια μου καὶ νὰ πῶ σὰν τὸν Πιλᾶτο· «Ἀθῷός εἰμι ἀπὸ τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τούτου» (Ματθ. 27,24).

Ποιά εἶν᾽ αὐτά; Τὸ ἕνα. Τί ἔκαναν οἱ Ἰουδαῖοι; Γιὰ νὰ δείξουν τὴ χαρὰ καὶ τὴ συγκίνησί τους, ἔβγαζαν τὰ ροῦχα τους, τὰ γιορτινά, καὶ τὰ ἅπλωναν χάμω. Καὶ σύ, Χριστιανέ, νὰ βγάλῃς κάποιο ἄλλο ροῦχο, βρωμερὸ καὶ ἀκάθαρτο, ποὺ εἶνε κολλημένο πάνω σου ὅπως τὸ καύκαλο τῆς χελώνας στὴ σάρκα της. Ποιό εἶνε τὸ ροῦχο αὐτό; Ἄχ νὰ μποροῦσε ὁ ἄνθρωπος νὰ τὸ ἀφαιρέσῃ! Ἂν ὑπάρχῃ κανεὶς ἀπὸ σᾶς ποὺ δὲν τὸ ἔχῃ, πέφτω καὶ τὸν προσκυνῶ, εἶνε ἅγιος. Τὸ ροῦχο αὐτό, τὸ κολλημένο πάνω μας σὰν τὸ κρέας μὲ τὸ νύχι, εἶνε, ἀδέρφια μου, ὁ ἐγωισμός, τὸ κτηνῶδες ἁμαρτωλὸ ἐγώ, ποὺ ἔρχεται νὰ τὸ χτυπήσῃ ὁ Χριστός. Βγάλε ἀπ᾽ τὴν καρδιά σου τὸν ἐγωισμό· πέσε χάμω, γίνε τάπητας νὰ περάσῃ ἀπάνω ὁ Χριστός, γίνε ταπεινὸς σὰν τὸ Χριστὸ καὶ τοὺς ἁγίους.

Κοντὰ σ᾽ αὐτὸ κάτι ἀκόμα. Ἡ ἑβδομάδα αὐτὴ εἶνε ἑβδομάδα καθαριότητος, παίρνετε τὰ ἀκάθαρτα ροῦχα καὶ τὰ πλένετε. Ἔ, ἁμαρτωλοὶ τοῦ κόσμου –πρῶτος ἐγώ–, μαζέψτε τὰ ἀκάθαρτα «ροῦχα», ὅλες τὶς ἁμαρτίες σας, καὶ κατεβῆτε στὸν Ἰορδάνη νὰ τὰ πλύνετε. Τὰ ροῦχα σας στὸν Ἰορδάνη! Ποιός εἶνε ὁ Ἰορδάνης; Τὸ δάκρυ τῆς μετανοίας. Ὅποιος τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες ἔχυσε ἕνα δάκρυ γιὰ τὰ ἁμαρτήματά του, αὐτὸ ἔγινε Ἰορδάνης καὶ Νιαγάρας καὶ τὸν καθάρισε. 

Τὸ δεύτερο ποιό εἶνε; Νικηταὶ καὶ θριαμβευταὶ ἐναντίον τῆς κακίας καὶ τῆς ἁμαρτίας. Ὅπως οἱ Ἑβραῖοι κρατοῦσαν βάγια, ἔτσι κ᾽ ἐμεῖς· νὰ κρατοῦμε βάγια. Τί σημαίνουν τὰ βάγια; Τὴ νίκη τοῦ Χριστοῦ. Τί νίκησε ὁ Χριστός; Τὸν ὑπ᾽ ἀριθμὸν ἕνα ἐχθρό, ποὺ ὁ κόσμος τὸν τρέμει. Τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ καὶ τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως ὁ Χριστὸς θὰ κατεβῇ στὸν ᾅδη, θὰ παλέψῃ μὲ τὸ χάρο καὶ θὰ τὸν νικήσῃ. Κ᾽ ἐμεῖς κρατώντας τὰ βάγια θὰ τοῦ λέμε· Χαῖρε, Χριστέ, ποὺ νίκησες τὸ θάνατο, εἶσαι ὁ ἔνδοξος βασιλιᾶς τοῦ κόσμου!… Καὶ ὅπως ἐκεῖνος νίκησε τὸ χάρο, ἔτσι καὶ κάθε Χριστιανὸς νὰ νικήσῃ – τί; Τὰ ἁμαρτήματά του, τὰ πάθη του, τὰ ἐλαττώματά του· ὅποιος νικᾷ αὐτά, εἶνε βασιλιᾶς καὶ αὑτοκράτορας.

Τὸ τρίτο ποιό εἶνε; Τὸ στόμα καὶ ἡ γλῶσσα μας, ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός, νὰ εἶνε καθαρά. Νὰ μὴ βγάζουν φωτιὰ καὶ λάβα (κατάκρισι, ψέμα, ψευδορκία, αἰσχρολογία, βωμολοχία, βλαστήμια…), ἀλλὰ νὰ γίνουν κιθάρες τοῦ Χριστοῦ. Κι ἂν ἀκόμα ὅλος ὁ κόσμος φωνάζῃ «σταυρωθήτω», ἕνας νὰ μείνῃς, ἐσὺ μὲ θάρρος καὶ τόλμη νὰ φωνάζῃς «ὡσαννά»· ποτέ βλασφημία.

Καὶ τὸ τέταρτο. Λέει τὸ εὐαγγέλιο, ὅτι σὰν χθὲς τὸ Χριστὸ τὸν φιλοξένησαν στὸ σπίτι τοῦ Λαζάρου. Τώρα τὸ Πάσχα λοιπόν, στὸ γιορτινὸ τραπέζι, νὰ μὴν εἶστε μόνοι· κοντά σας νὰ καθίσῃ ὁ Χριστός. Πῶς; Κάθε φτωχός, κάθε ὀρφανό, κάθε χήρα, κάθε ἄρρωστος, κάθε ἀνάπηρος, κάθε δυστυχισμένος, κάθε ἀδικημένος, κάθε σταυρωμένος, εἶνε ὁ Χριστός. Βγάλε μιὰ μερίδα γιὰ τὸ Χριστό. Ἐπαναλαμβάνω· τὰ ροῦχα σας στὸν Ἰορδάνη, τὰ χέρια σας στὰ βάγια, στὸ στόμα σας τὰ «ὡσαννά», καὶ στὸ σπίτι σας ὁ Χριστός.

* * *

Ἔτσι, ἀγαπητοί μου, νὰ μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Θεὸς νὰ γιορτάσουμε Ἀνάστασι. Ὄχι ὅπως οἱ Ἰουδαῖοι, ὄχι ὅπως οἱ εἰδωλολάτρες, ἀλλὰ σὰν ὀρθόδοξοι Ἕλληνες. Τότε θὰ νιώσουμε ὅτι ἡ ἑορτὴ αὐτὴ εἶνε ἡ ὡραιότερη τοῦ κόσμου, καὶ τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως θὰ ποῦμε· «Τὴν ἀνάστασίν σου, Χριστὲ Σωτήρ, ἄγγελοι ὑμνοῦσιν ἐν οὐρανοῖς· καὶ ἡμᾶς τοὺς ἐπὶ γῆς καταξίωσον ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ σὲ δοξάζειν».

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Wednesday the 24th. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©