ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ)

Print
Κατηγορία: Ευαγγέλιο Κυριακής
Published Date

Ἄστοχα αἰτήματα

«Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε» (Μᾶρκ. 10,38)

Του μ. Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

Τὸ τέλος, ἀγαπητοί μου, τὸ τέλος τοῦ ἐπιγείου βίου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πλησίαζε πλέον. Στὸν ὁρίζοντα τῆς πορείας του ἐμφανίζονται τώρα τὰ πρῶτα σύννεφα. Μετὰ ἀπὸ λίγο τὰ σύννεφα αὐτὰ τοῦ μίσους καὶ τῆς σατανικῆς ἀντιδράσεως κατὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου θὰ πυκνώσουν, θὰ πυκνώσουν πολύ, σὲ ἀφάνταστο βαθμό, καὶ τέλος τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα θὰ ξεσπάσῃ θύελλα, ἡ πρωτοφανὴς ἐκείνη θύελλα τῶν παθῶν, τῶν ἀχράντων παθῶν τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ καταλήξῃ στὸ φρικτὸ ἔγκλημα τοῦ Γολγοθᾶ.

Ὅλες τὶς λεπτομέρειες τῶν ἐξελίξεων αὐτῶν τὶς προγνωρίζει ὁ Κύριος, καὶ ἐπειδὴ δὲν θέλει ἡ θύελλα νὰ βρῇ τοὺς μαθητάς του τελείως ἀπροετοίμαστους ψυχικά, τοὺς παίρνει ἰδιαιτέρως καὶ «ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν», ἄρχισε νὰ τοὺς λέῃ ἐκεῖνα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τοῦ συμβοῦν (Μᾶρκ. 10,32). Ἀλλ᾽ ἐνῷ αὐτὰ ποὺ λέει εἶνε συνταρακτικά, καθὼς μπροστὰ στὰ νοερὰ μάτια τῶν μαθητῶν ξετυλίγει τὴ φοβερὴ σειρὰ τῶν παθημάτων ποὺ θὰ ὑποστῇ, παραδόξως τὰ λόγια τοῦ Διδασκάλου δὲν προκαλοῦν στοὺς ἀποστόλους κάτι ἰδιαίτερο, αἰσθήματα συγκινήσεως καὶ φόβου.

Οἱ μαθηταὶ φαίνεται ὅτι δὲν μποροῦν νὰ φανταστοῦν, πὼς ὁ Διδάσκαλός τους θὰ φανῇ τόσο ἀδύναμος, ὥστε νὰ καταντήσῃ παιχνίδι στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν του. Ὄχι· αὐτοὶ πιστεύουν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶνε πανίσχυρος, ὅτι εἶνε αὐτὸς ποὺ ἡ δύναμί του θὰ συντρίψῃ ὅλους τοὺς ἀντιπάλους, θὰ ἐκμηδενίσῃ κάθε ἐμπόδιο, θὰ καταλύσῃ κάθε ἄλλη ἀρχὴ καὶ ἐξουσία στὸ Ἰουδαϊκὸ ἔθνος, καὶ τέλος θ᾿ ἀναγορευθῇ θριαμβευτικὰ ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους ὁ νέος βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ, ἀσυγκρίτως ἐνδοξότερος ἀπὸ τὸν Δαυῒδ καὶ τὸν Σολομῶντα.

Πόσο μακριὰ ὅμως βρίσκονταν ἀπὸ τὴ σκληρὴ πραγματικότητα! Ἔχοντας τέτοιες παιδαριώδεις καὶ νηπιακὲς ἀντιλήψεις οἱ δώδεκα μαθηταὶ γιὰ τὸν χαρακτῆρα τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ, ἀδυνατοῦν νὰ συλλάβουν τὸ νόημα ποὺ κλείνουν τὰ προφητικὰ λόγια τοῦ Διδασκάλου τους γιὰ τὸ τέλος του, ποὺ πλησιάζει.

Ὀνειροπολοῦν γιὰ θρόνους καὶ τιμὲς βασιλικές. Κ᾽ ἐπιθυμοῦν ἀπὸ τώρα νὰ ἐξασφαλίσουν γιὰ τοὺς ἑαυτούς των τὶς πρῶτες θέσεις στὸ κοσμικὸ βασίλειο τοῦ Ἰησοῦ ποὺ φαντάζονται πὼς θὰ ἱδρυθῇ! Ἡ ἐπιθυμία αὐτὴ ὑπάρχει στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν μαθητῶν. Ἀλλὰ δύο ἀπὸ αὐτούς, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης τὰ ἀδέρφια, τολμοῦν καὶ τὴν ἐξωτερικεύουν, τὴν ἐκφράζουν στὸν Κύριο.

Βρίσκουν εὐκαιρία καὶ τοῦ ὑποβάλλουν τὴ θερμὴ παράκλησί τους, οἱ πρῶτες θέσεις στὴ νέα κυβέρνησι νὰ δοθοῦν σ᾽ αὐτούς. «Δὸς ἡμῖν», λένε, «ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου»· κάνε μας τὴ χάρι, ὅταν θ᾽ ἀναγορευθῇς ἔνδοξος βασιλιᾶς, νὰ καθίσουμε ὁ ἕνας στὰ δεξιά σου κι ὁ ἄλλος στ᾽ ἀριστερά σου (ἔ.ἀ. 10,37).

Καὶ ὁ Ἰησοῦς, βλέποντας πόσο οἱ μαθηταί του ἔχουν παρεξηγήσει τὰ λόγια του καὶ τὸ σκοπὸ τοῦ ἔργου του, τοὺς ἀπαντᾷ· «Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε» (ἔ.ἀ. 10,38). Ἂν ξέρατε τί πρόκειται ν᾽ ἀκολουθήσῃ, δὲν θὰ ὑποβάλλατε τέτοιο αἴτημα.

* * *

Ἀλλὰ ἡ παρατήρησι αὐτὴ τοῦ Κυρίου, ἀγαπητοί μου, τὸ «Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε» (=δὲν ξέρετε τί ζητᾶτε) θὰ ταίριαζε ἄριστα καὶ σὲ πολλοὺς ἀπὸ μᾶς τοὺς σημερινοὺς Χριστιανούς. Γιατὶ κ᾽ ἐμεῖς τώρα, ὅπως οἱ μαθηταὶ τότε, δὲν ἔχουμε καταλάβει τὴν πνευματικότητα τῆς θρησκείας τοῦ Ἰησοῦ. Γι᾽ αὐτὸ καὶ οἱ πόθοι τῶν καρδιῶν μας δὲν εἶνε πνευματικοί, καὶ τὰ αἰτήματά μας, γεννήματα τῶν πόθων, δὲν εἶνε πνευματικά.

Ὡς νήπια ποθοῦμε καὶ ζητοῦμε πράγματα ποὺ εἶνε ἄλλοτε μὲν γελοῖα, ἄλλοτε πάλι ἀπραγματοποίητα, καὶ πολλὲς φορὲς ἐπικίνδυνα ὄχι μόνο γιὰ τὴν ψυχή μας ἀλλὰ καὶ γι᾿ αὐτὴν ἀκόμα τὴ σωματική μας κατάστασι.

Τὸ νήπιο κλαίει, γιατὶ ὁ πατέρας του δὲν τ᾽ ἀφήνει ν᾽ ἀγγίξῃ τὰ ἀναμμένα κάρβουνα ἢ νὰ πιάσῃ τὸ μαχαίρι ποὺ γυαλίζει. Καὶ ὅμως μέσα στὴν ἄρνησι αὐτὴ τοῦ πατέρα ὑπάρχει ἡ ἀσφάλεια καὶ ἡ εὐτυχία τοῦ παιδιοῦ. Γιατὶ ξέρει ὁ πολύπειρος πατέρας ἐκεῖνο ποὺ δὲν ξέρει τὸ ἄπειρο παιδί· ξέρει, ὅτι ἡ φωτιὰ θὰ κάψῃ καὶ τὸ μαχαίρι θὰ πληγώσῃ τὸ παιδί, καὶ γι᾿ αὐτὸ στὶς ἐπίμονες παρακλήσεις τοῦ μικροῦ ὁ πατέρας ἀντιτάσσει ψύχραιμη καὶ μυαλωμένη ἄρνησι.

Κάτι παρόμοιο λοιπὸν κάνει καὶ ὁ Κύριος σ᾽ ἐμᾶς. Ἐπειδὴ γνωρίζει ἐκεῖνος ὅτι πολλὰ –τὰ περισσότερα θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε– ἀπὸ τὰ αἰτήματά μας, ὅσο λογικὰ καὶ ἀναγκαῖα κι ἂν φαίνωνται σ᾽ ἐμᾶς, εἶνε ἔξω ἀπὸ τὸν προορισμό μας καὶ θὰ ὁδηγήσουν σὲ φοβερὴ διαταραχὴ τοῦ πνευματικοῦ μας βίου, γι᾽ αὐτὸ δὲν πραγματοποιεῖ κάθε τι ποὺ τοῦ ζητοῦμε· καὶ ἔτσι, μέσα ἀπὸ τὰ διάφορα γεγονότα τῆς ζωῆς μας, εἶνε σὰν ν᾽ ἀκοῦμε τὴ φωνή του νὰ μᾶς ἀπαντᾷ· «Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε».

Τί ζητοῦμε; Δόξα! Ἀλλὰ ποιός ξέρει, ἂν πίσω ἀπὸ τὴ δόξα δὲν κρύβεται ἡ ἀγχόνη μας, ἡ καταστροφή μας; Ἐμεῖς τὸ ἀγνοοῦμε· τὸ γνωρίζει ὅμως ἐκεῖνος, «ὁ ἐπιβλέπων ἀβύσσους». Κ᾽ ἐπειδὴ γνωρίζει τί πολλὲς φορὲς κρύβεται πίσω ἀπ᾽ τοὺς λαμπροστολισμένους θρόνους, γι᾿ αὐτὸ δὲν μᾶς τὸ δίνει, ὅσο κι ἂν κοπιάζουμε, ὅσο κι ἂν παρακαλοῦμε.

Οἱ ἔνδοξοι συχνὰ προκαλοῦν ἄλλους, ποὺ ἀπὸ μισαλλοδοξία τοὺς φθονοῦν, τοὺς ἐπιβουλεύονται καὶ πολλὲς φορὲς τοὺς ἐξοντώνουν. Ἔμεινε στὴν ἱστορία τὸ ὄνομα τοῦ ῾Ρωμαίου Βρούτου, ποὺ μαζὶ μὲ ἄλλους δολοφόνησε τὸν Ἰούλιο Καίσαρα. Συμφέρει ἆραγε νὰ ἐκτίθεται κανεὶς σὲ τέτοιο κίνδυνο; Νά λοιπὸν γιατί τὸ νὰ ζητοῦμε δόξα εἶνε ἄστοχο καὶ νά γιατί δὲν εἰσακουόμεθα. Μᾶς ἀγαπάει ὁ Κύριος!

Τί ἄλλο ζητοῦμε; Πλούτη! Ἀλλὰ ποιός ξέρει, ἂν τὰ πλούτη δὲν ὁδηγήσουν τὴν ψυχή μας σὲ παγίδες καὶ σὲ γκρεμοὺς τῆς ἀσωτίας, τῆς φιλαργυρίας, τῆς ἀδικίας; Ὁ Κύριος ὅμως γνωρίζει· βλέπει τὴν ἀδυναμία μας, ἡ ὁποία μόνο μὲ τὸ χαλινάρι τῆς φτώχειας συγκρατεῖται μέσα σὲ ὅρια κάποιας ἠθικῆς, καὶ δὲν μᾶς δίνει πλούτη. Δὲν μᾶς ἀφήνει ν᾽ ἀνεβοῦμε κοινωνικὰ πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τοὺς ἄλλους, γιατὶ τὰ ψυχικά μας τρόπον τινὰ «μηχανήματα» δὲν ἀντέχουν γιὰ μεγάλες πτήσεις καὶ ὑπάρχει κίνδυνος νὰ πέσουμε καὶ νὰ συντριβοῦμε στὴ θάλασσα τῆς ἁμαρτίας σὰν ἄλλοι Ἴκαροι. Τὰ πλούτη ἀπατοῦν τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν μπλέκουν μέσα σ᾽ ἕνα πλῆθος ἀπὸ κινδύνους, φόβους, ἀπογοητεύσεις καὶ μέριμνες βιωτικές. Ἀπὸ ὅλα αὐτά, ποὺ παρομοιάζονται μὲ ἀγκάθια (βλ. Ματθ. 13,7,22), μᾶς ἀπαλλάσσει ὁ Κύριος ὅταν κωφεύει στὸ αἴτημα νὰ μᾶς δώσῃ πλούτη. Μᾶς κρατάει χαμηλά, γιατὶ μᾶς ἀγαπάει!

Τί ἄλλο ἀκόμη ζητοῦμε; Ἡδονή! Ἀλλὰ καὶ πάλι δὲν γνωρίζουμε ἢ μᾶλλον –λόγῳ τοῦ σκοτισμοῦ τῶν παθῶν μας– δὲν βλέπουμε τὸ θλιβερὸ κατάντημα στὸ ὁποῖο κατέληξαν καὶ καταλήγουν καθημερινῶς οἱ δοῦλοι καὶ ὑπηρέτες τῶν ἡδονῶν. Ὁ κορεσμὸς καὶ ἡ μέθη τῶν αἰσθήσεων παραλύει καὶ ἀχρηστεύει τὸν ἄνθρωπο· οἱ ὑπερβολικὲς ἀπολαύσεις τῆς γεύσεως μὲ φαγητὰ καὶ ποτὰ ὑποσκάπτουν τὴν ὑγεία καὶ ὁδηγοῦν στὸν τάφο· οἱ ἀπολαύσεις τῆς σαρκὸς μολύνουν σώματα καὶ ψυχές, δημιουργοῦν οἰκογενειακὰ δράματα, διαδίδουν ἀφροδίσια νοσήματα, διαλύουν κοινωνίες, ἀφανίζουν ἔθνη. Μ᾽ ἕνα λόγο, οἱ ἡδονὲς προκαλοῦν ὀδύνες, ὅπως βεβαιώνουν ὁλοφάνερα τὰ νοσοκομεῖα, τὰ ἄσυλα τῶν ἀνιάτων, οἱ λεγόμενοι παράδεισοι τῶν ναρκωτικῶν. Καὶ ὁ Κύριος, μὲ διάφορα προσκόμματα, μὲ ἀπογοητεύσεις καὶ ἀσθένειες, μᾶς ἀποτρέπει ἀπὸ τὸ δρόμο αὐτόν, γιατὶ μᾶς ἀγαπάει, θέλει τὸ καλό μας.

Τί ζητοῦμε ἐπὶ τέλους; νὰ ἐκδικηθοῦμε τοὺς ἐχθρούς μας; νὰ ματαιωθοῦν τὰ σχέδια τῶν ἄλλων; νὰ γιγαντωθοῦν οἱ ἐπιχειρήσεις μας;… Τὸ μέλλον μᾶς εἶνε τελείως ἄγνωστο. Εἶνε γνωστὸ σὲ ὅλες τὶς λεπτομέρειες στὸν Κύριο. Αὐτὸς καὶ μόνο γνωρίζει τί συμφέρει σ᾽ ἐμᾶς ἀπὸ κάθε ἄποψι.

* * *

Ἐάν, ἀγαπητοί μου, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς γιὰ τοὺς ἐχθρούς του ὅταν τὸν σταύρωναν εἶπε «Οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23,34), γιὰ τοὺς δικούς του ὅταν τοῦ ὑποβάλλουν ἄστοχα αἰτήματα τί θὰ ἔλεγε· «Οὐ γὰρ οἴδασι τί αἰτοῦσι»! Καὶ ὁ θεόπνευστος λόγος τῆς Καινῆς Διαθήκης μᾶς ἐλέγχει λέγοντας· «Αἰτεῖτε καὶ οὐ λαμβάνετε, διότι κακῶς αἰτεῖσθε, ἵνα ἐν ταῖς ἡδοναῖς ὑμῶν δαπανήσητε» (Ἰακ. 4,3). Γι᾽ αὐτὸ ἂς θέτουμε πάντοτε τὰ αἰτήματά μας ὑπὸ τὴν ἔγκρισί του, καὶ μὴ δυσανασχετοῦμε ἂν μερικὰ ἢ καὶ ὅλα τυχὸν ὅσα ζητοῦμε ἀπορρίπτωνται ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ δὲν παίρνουν τὸ δρόμο τῆς πραγματοποιήσεως. Πάντοτε ἂς ἑνώνουμε τὴ φωνή μας μὲ τὴ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία δέεται στὸν Κύριο· «Τὰ καλὰ καὶ συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν καὶ εἰρήνην τῷ κόσμῳ παρὰ τοῦ Κυρίου αἰτησώμεθα».

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Thursday the 23rd. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©