Κυριακὴ Ζ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 8,41-56)

Print
Κατηγορία: Ευαγγέλιο Κυριακής
Published Date

Ἡ πίστι νικᾷ τὰ πάντα (τὴν ἀσθένεια, τὸ θάνατο, τὸν ᾅδη)

Του μ. Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

Ὑπάρχουν, ἀγαπητοί μου, μερικὲς λέξεις ποὺ ἔχουν καταντήσει στὴν ἐποχή μας μόδα, ἔγινε καὶ ἡ γλῶσσα μας μοντέρνα. Ὑπάρχουν λέξεις τῆς μόδας, ἔρχονται δηλαδὴ συχνὰ - πυκνὰ στὸ στόμα ὅλων, ἀσκοῦν κάποια μαγεία στὴ σκέψι.

Μία λοιπὸν ἀπὸ τὶς λέξεις αὐτὲς εἶνε καὶ ἡ λέξι ἐπιστήμη. Ἐπιστήμη! σοῦ λέει κι ὁ μικρὸς καὶ ὁ μεγάλος, ὁ ἀγράμματος καὶ ὁ ἐγγράμματος· ὅλοι τους ἔχουν στὰ χείλη τους τὴ λέξι ἐπιστήμη. Ἐὰν π.χ. τοὺς πῇς κάτι γιὰ ἀγγέλους καὶ ἀγγελικὸ κόσμο, ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ὑπάρχει καὶ ἕνα ὂν ἀνώτερο ποὺ λέγεται ἄγγελος, θὰ σοῦ ἀπαντήσουν, ὅτι ἡ ἐπιστήμη σήμερα πέταξε στὸ διάστημα καὶ «πουθενὰ δὲ βρῆκε φτερὰ ἀγγέλου».

Ἂν τοὺς μιλήσῃς γιὰ τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῶν ἁγίων καὶ τῆς Ἐκκλησίας, θὰ σοῦ ποῦν, ὅτι ἡ ἐπιστήμη σήμερα δὲν παραδέχεται θαύματα. Ἂν τοὺς μιλήσῃς γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, θὰ σοῦ ποῦν μὲ κάποιο σκεπτικισμό, ὅτι ναὶ μὲν ὑπῆρξε ὡς ἄνθρωπος ἀλλὰ ἡ ἐπιστήμη δὲν παραδέχεται ὅτι ἦταν Θεός.

Ἂν τοὺς μιλήσῃς γιὰ τὸ Θεό, τὰ ἴδια. Γιὰ ὁποιοδήποτε ζήτημα τῆς πίστεως ἂν τοὺς μιλήσῃς, ἀμέσως ἀντιτάσσουν τὴ λέξι «ἐπιστήμη». Καὶ ὅπως τὰ παιδιὰ ἔχουν στὸ στόμα μιὰ καραμέλλα καὶ τὴν πιπιλίζουν, ἔτσι οἱ ἄνθρωποι σήμερα πιπιλίζουν τὴ λέξι «ἐπιστήμη».

Μὰ εἶνε λοιπὸν ἡ ἐπιστήμη παντοδύναμη, εἶνε θεὰ - θεὸς ποὺ κάνει ὅ,τι θέλει; Χωρὶς νὰ θέλω νὰ ὑποτιμήσω τὴν ἀξία τῆς ἐπιστήμης, ἡ ὁποία ὄντως παρουσιάζει καταπληκτικὰ ἐπιτεύγματα σὲ πολλοὺς τομεῖς –καὶ ἀφήνοντας τὸ θέμα τῆς προελεύσεως τῆς ἐπιστήμης ποὺ καὶ αὐτὴ πηγὴ ἔχει τὸ Θεό–, θέλω τώρα νὰ τονίσω ἕνα πρᾶγμα· ὅτι ἡ ἐπιστήμη δὲν εἶνε παντοδύναμη, ὅπως φαντάζονται κάποιοι. Ἔχει κάποια δύναμι, ἀλλὰ ἡ δύναμί της εἶνε περιωρισμένη· καὶ ἔρχονται περιστάσεις ποὺ ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ ἐπιστήμη εἶνε ἀδύνατη, πολὺ ἀδύνατη.

Θ᾽ ἀναφέρω μερικὰ περιστατικά, στὰ ὁποῖα φαίνεται ἡ ἀδυναμία τῆς ἐπιστήμης, καὶ ἂς ἀκούγωνται γι᾽ αὐτὴν τόσα ἐγκώμια. Νά ἕνας ἄνθρωπος· πέφτει στὸ κρεβάτι. Τί ἔχει; Ἕνας πόνος –ἔτσι ἀρχίζουν ὅλες οἱ ἀσθένειες–, μιὰ ἀδιαθεσία, ἕνας μικρὸς πυρετός. Οἱ δικοί του τὸν παρηγοροῦν· Δὲν ἔχεις τίποτα!… Μὰ ὁ πυρετὸς ἐπιμένει, ὁ πόνος εἶνε ἐνοχλητικός, τὸ κεφάλι ζαλισμένο, ἡ καρδιὰ χτυπάει ἄτακτα, οἱ σφυγμοὶ δὲν εἶνε κανονικοί. Καλοῦν τὸ γιατρό. Κι αὐτὸς σκοτάδι ἔχει. Ἄ, πάρε μερικὰ χάπια, ἀσπιρίνες κ.λπ.… Ἀλλὰ ὁ πυρετὸς δὲν πέφτει. Κάνουν ἀναλύσεις, ἀκτινογραφίες, τομογραφίες. Τέλος παρουσιάζεται τὸ «ἄγριο θηρίο», διαπιστώνεται ὅτι κάπου στὸν ὀργανισμὸ φώλιασε ἡ κατηραμένη ἀσθένεια. Τώρα τί γίνεται, τί κάνουν; Ἄ! μὰ ἂς ἔχῃς ἕνα τσουβάλι λίρες, ἂς φύγῃς μὲ τὸ ἀεροπλάνο γιὰ τὸ Λονδῖνο, ἂς πᾷς καὶ στὴ Μόσχα καὶ στὰ μεγαλύτερα νοσοκομεῖα τοῦ κόσμου· τὸ τέλος εἶνε, ὅτι δὲν ἔχει νὰ προσφέρῃ κάτι ἡ ἐπιστήμη. Σηκώνει τὰ χέρια καὶ λέει· Δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτα, ἀπολύτως τίποτα.

Νά λοιπὸν ὅτι ἡ ἐπιστήμη, στὶς συγκεκριμένες αὐτὲς ἀσθένειες, μέχρι σήμερα –δὲν ξέρουμε αὔριο–, ἐμφανίζεται τόσο ἀδύνατη. Καὶ νά τώρα ὁ ἄνθρωπος εἶνε νεκρός! νεκρὸς αὐτὸς ποὺ ἀγαποῦσες, ποὺ λάτρευες, ποὺ τὸν θεωροῦσες ἄξονα τῆς ζωῆς σου. Νεκρός· ἡ καρδιὰ δὲν χτυπάει, τὰ μάτια δὲν βλέπουν, τὰ αὐτιὰ δὲν ἀκοῦνε, τὰ πόδια ἀκίνητα, τὸ κορμὶ μαρμαρωμένο, καὶ γύρω ὅλοι οἱ συγγενεῖς θρηνοῦν. Δὲ μοῦ λὲς σὲ παρακαλῶ, τὴν ὥρα αὐτή, ποὺ κλαῖνε ἡ μάνα τὸ παιδί της, ὁ ἄντρας τὴ γυναῖκα του ἢ ἡ γυναίκα τὸν ἄντρα της, ὁ φίλος τὸ φίλο του, ἡ ἐπιστήμη ἐδῶ τί μπορεῖ νὰ προσφέρῃ, τί λόγια μπορεῖ νὰ ἀρθρώσῃ; Τίποτα. Ἡ ἐπιστήμη μπροστὰ στὸν πόνο, στὸ θάνατο, στὸ χάρο, σηκώνει τὰ χέρια.

Παραπάνω λοιπὸν κι ἀπὸ τὴ γνῶσι καὶ τὴν ἐπιστήμη ζητᾶμε κάποια ἄλλη δύναμι, ἀνώτερη, ποὺ νὰ σφουγγίζῃ τὰ δάκρυα, νὰ παρηγορῇ τὴν καρδιά, νὰ θερμαίνῃ τὴν ψυχή, νὰ τὴν ἠλεκτρίζῃ, νὰ τὴ γαλβανίζῃ, νὰ τὴ στρέφῃ ψηλά· μιὰ δύναμι ποὺ νὰ νικᾷ τὴν ἀσθένεια, νὰ νικᾷ καὶ τὸ θάνατο. Ποιά εἶν᾽ αὐτὴ ἡ δύναμις; Μία λέξι, ποὺ δὲν εἶνε τώρα τῆς μόδας, ἀλλὰ ἔχει μεγάλη δύναμι· εἶνε ἡ λέξι πίστις.

* * *

Ἡ πίστι! εἶνε ἀνώτερη ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη. –Πίστι εἴπατε; Κ᾽ ἔχετε ἀποδείξεις γι᾽ αὐτήν; Νά ἀποδείξεις. Ἄκουσες σήμερα τὸ εὐαγγέλιο; Αὐτὸ ἀκριβῶς λέει, ὅτι ἡ πίστι εἶνε ἀνώτερη ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη. Τὸ πρόσεξες; Μιὰ γυναίκα, λέει, εἶχε «στραγγίσει». Ὑπάρχουν ἀσθένειες ἰδιάζουσες. Ὁ ὀργανισμὸς τῆς γυναίκας εἶνε σὰν τὸ λουλούδι, δὲν εἶνε σκληρὸς ὅπως τοῦ ἀνδρός. Μιὰ ὡραία γυναῖκα, ποὺ εἶνε σὰν τὸ κρίνο, τὴ βλέπεις κι ἀδυνατίζει καὶ δὲν μπορεῖ νὰ πάρῃ τὰ πόδια της. Ἔχει, λέει, ἀκατάσχετη αἱμορραγία. Ἔτσι ἦταν ἡ αἱμορροοῦσα τοῦ εὐαγγελίου. Δώδεκα χρόνια! Πῆγε σὲ γιατρούς, πῆρε φάρμακα πολλὰ – ἦταν φαίνεται πλούσια. Ξώδεψε ὅλο τὸ βιός της, καὶ ἡ ἀσθένεια δὲν ὑποχωροῦσε. Κάποτε ὅμως πέρασε ἀπὸ τὸ μέρος της ὁ Χριστός. Μέσα της σχηματίσθηκε ἡ ἀκράδαντη πεποίθησι, ὅτι αὐτὸς μπορεῖ νὰ τὴν κάνῃ καλά. Καὶ ἀποφάσισε νὰ τὸν πλησιάσῃ. Μὰ πῶς; ὁ κόσμος «πατεῖς με πατῶ σε»· οὔτε βελόνα δὲν ἔπεφτε χάμω. Αὐτὴ ὅμως κατώρθωσε, πλησίασε καὶ ἄγγιξε τὸ ροῦχο του. Καὶ μόλις τὸν ἄγγιξε, ὅ,τι δὲν κατώρθωσαν ἐπὶ δώδεκα χρόνια οἱ γιατροὶ καὶ τὰ φάρμακα, –ὦ Χριστέ, μεγάλη ἡ δύναμί σου!– ἔγινε «παραχρῆμα». Αὐτὸ τὸ ἀρχαῖο «παραχρῆμα», ἂν τὸ μεταφράσουμε στὴ δική μας γλῶσσα, θὰ πῇ «ἀμέσως», στὸ δευτερόλεπτο. Μόλις ἄγγιξε τὸ χέρι της, λὲς καὶ πῆρε ῥεῦμα· ὅπως γυρίζεις τὸ διακόπτη κι ἀνάβεις τὸν πολυέλεο, ἀμέσως ἔνιωσε μέσα στὸ κορμί της ὅτι σταμάτησε ἡ «ῥύσις», ἡ αἱμορραγία (Λουκ. 8,44).

Ἡ πίστις σου σὲ ἔσωσε, τῆς λέει ὁ Χριστός (ἔ.ἀ. 8,48). Ἡ πίστις νικᾷ τὴν ἀσθένεια. Καὶ τί ἀσθένεια· χρονία, ἀνίατη. Κι ἀκόμα περισσότερο, ἡ πίστις νικᾷ καὶ τὸ χάρο· τὸ λέει πάλι τὸ εὐαγγέλιο.

Προηγουμένως, ἐκεῖ στὸ δρόμο, εἶχε πλησιάσει τὸ Χριστὸ ἕνας ἄρχοντας καὶ πέφτοντας στὰ πόδια του παρακάλεσε· –Τὸ μονάκριβο κορίτσι μου εἶνε ἄρρωστο βαρειὰ κι ἀπὸ ὥρα σὲ ὥρα πεθαίνει· ἔλα στὸ σπίτι. Καὶ τώρα, ἐνῷ προχωροῦν γιὰ ἐκεῖ, ἦρθε τὸ κακὸ μαντᾶτο· –Τὸ κορίτσι πέθανε, μὴν ἐνοχλεῖς πιὰ τὸν Διδάσκαλο. –Μὴ φοβᾶσαι, τοῦ λέει ὁ Χριστός, μόνο πίστευε. Φτάνουν στὸ σπίτι. Μπαίνει μέσα ὁ Χριστὸς καὶ λέει σ᾽ ὅλους· –Μὴν κλαῖτε· δὲν πέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται. Αὐτοὶ τὸν περιγελοῦν. Μπαίνει στὸ δωμάτιο καὶ μόλις ἄγγιξε τὸ παντοδύναμο χέρι του, αὐτὸ ποὺ θὰ καρφωνόταν στὸ σταυρὸ γιὰ νὰ στάξῃ ἀπὸ ᾽κεῖ τὸ πανάγιο αἷμα πού ᾽νε μέσα στὸ ἅγιο δισκοπότηρο, μόλις ἄγγιξε στὸ μαρμαρωμένο κορμί, τὸ κορίτσι «ἀνέστη παραχρῆμα» (ἔ.ἀ. 8,55) – νάτο πάλι τὸ «παραχρῆμα» δυὸ φορὲς στὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο· «παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος» καὶ «ἀνέστη παραχρῆμα». Λὲς καὶ τὴν διαπέρασε ῥεῦμα, τινάχτηκε ἀπάνω ὅπως ἡ ἀκρίδα στὸ χωράφι. Καὶ εἶδαν ὅλοι καὶ θαύμασαν τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου.

* * *

Ἡ πίστι λοιπόν, ἀγαπητοί μου, νικάει τὴν ἀσθένεια, νικάει τὸ θάνατο, νικάει τὸν ᾅδη. Μὰ θὰ μοῦ πῇ κάποιος σήμερα· –Αὐτὰ γίνονταν «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ». Σήμερα;…. Τί εἶπες, τί εἶπες; Δὲν πάλιωσε ὁ Χριστός, ὄχι. Εἶνε ὅπως ὁ ἥλιος ποὺ δὲν παλιώνει. Ἢ μᾶλλον, γιὰ νὰ ἀκριβολογοῦμε, ὁ ἥλιος σιγὰ - σιγὰ κάτι χάνει, καὶ θά ᾽ρθῃ ὥρα ποὺ θὰ σβήσῃ ὅπως σβήνει τὸ καντήλι. Καὶ ὁ ἥλιος λοιπὸν θὰ σβήσῃ, καὶ τὰ ἄστρα θὰ σβήσουν, καὶ τὸ σύμπαν θὰ παρέλθῃ· «Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται…»(Ματθ. 24,35)· ἕνας ὅμως θὰ μείνῃ αἰώνιος καὶ ἀκατάλυτος καὶ ἄφθορος, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Πέφτουν βασίλεια, διαγράφονται ἀπ᾽ τὸ χάρτη, γίνονται τὰ ἄνω κάτω, μὰ ὁ Χριστὸς μένει ὁ ἴδιος «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13,8). Καὶ ὅπως στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἰαείρου ἔκανε θαύματα, ἔτσι καὶ σήμερα μπορεῖ νὰ κάνῃ. –Μὰ γιατί δὲν κάνει; Ἐμένα ρωτᾶτε; ρωτῆστε τὴν καρδιά σας. Ὁ Χριστός, γιὰ νὰ κάνῃ θαύματα σὰν αὐτὰ κι ἀκόμη μεγαλύτερα, ζητάει ἀπὸ μᾶς μόνο νὰ κάνουμε μία κίνησι. Εἶνε σκοτάδι μέσα στὸ δωμάτιο καὶ φτάνει μόνο ν᾽ ἀγγίξῃς τὸ διακόπτη γιὰ ν᾽ ἀνάψῃ τὸ φῶς. Ποιός εἶνε ὁ διακόπτης; Ἡ πίστις· νὰ πιστέψουμε στὸ Χριστό. Νά ᾽χουμε πίστι. Ποιά πίστι; Ὄχι τὴν ἀνεμικὴ πίστι ποὺ ἔχουμε τώρα. Δῶστε μου λίγη πίστι σὰν ἐκείνη ποὺ ἔδειξαν ὁ Ἰάειρος, ἡ αἱμορροοῦσα, οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ πρόγονοί μας, καὶ θὰ δοῦμε θαύματα. Ὅσο ἀξίζει ἕνα δράμι πίστεως δὲν ἀξίζουν σχολὲς καὶ πανεπιστήμια. Πίστι χρειάζεται· αὐτὴ εἶνε πάνω ἀπ᾽ ὅλα. Προτιμότερο νὰ σβήσῃ ὁ ἥλιος παρὰ νὰ χάσουμε τὴν πίστι τῶν πατέρων μας, ποὺ εἴθε ὁ Κύριος νὰ ἀξιώσῃ ὅλους μας ν᾽ ἀποκτήσουμε τὸ βάθος καὶ τὴν ἔκτασί της· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Tuesday the 13th. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©