Articles

Η υπόθεση των Μαρτύρων του Ιεχωβά απειλεί κάθε θρησκεία

Print
Κατηγορία: Νομικές Μελέτες
Published Date

Μερικές λατρείες θαυμάζονται γενικά ακόμη και από ανθρώπους οι οποίοι δεν συμμερίζονται τα δόγματα τους. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν ανήκουν σε αυτές. Για αυτό ακριβώς τον λόγο παρέχουν ένα εξαιρετικό τεστ για την αφοσίωση μίας χώρας στην θρησκευτική ελευθερία. Η απόφαση του δικαστηρίου της Μόσχας στις 26 Μαρτίου να απαγορεύσει τις δραστηριότητες των Μαρτύρων στην πρωτεύουσα είναι μία μακροπρόθεσμη απειλή για οποιαδήποτε άλλη θρησκεία στην Ρωσία η οποία παίρνει τα δόγματα της στα σοβαρά.

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αποκαλούν τους εαυτούς τους «Χριστιανούς» αλλά απαρνούνται σημαντικά χριστιανικά δόγματα όπως την Αγία Τριάδα. Έχουν επανειλημμένα προβλέψει ότι ο κόσμος πρόκειται να φτάσει σε τέλος. Αποθαρρύνουν τα μέλη τους από το να διαβάζουν θρησκευτικά ή ακόμη και μη θρησκευτικά συγγράμματα εκτός από αυτά της δικής τους πίστης και τους υποβάλλουν σε έντονη πίεση με σκοπό να τους δεσμεύσουν σε προσωπική ιεραποστολική εργασία. Πριν από λίγα χρόνια, χρησιμοποιώντας τους αριθμούς των ίδιων των Μαρτύρων, υπολόγισα ότι κάθε ενεργό μέλος στην Ρωσία συνείσφερε κατά μέσο όρο 216 ώρες ιεραποστολικής υπηρεσίας τον χρόνο. Επίσης συμπέρανα ότι απαιτείτο 1,878 ώρες ιεραποστολικής εργασίας για να επιτύχεις ένα μόνο προσηλυτισμό, σε αντίθεση με την υστερική εικόνα της κλωνοποίησης «zombies» από τους ίδιους τους αντιπάλους τους μέσα από μαζική πλύση εγκεφάλου.

Παρ’ όλα αυτά, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι μόνιμοι σε κάθε χώρα η οποία πληρεί τα ελάχιστα όρια θρησκευτικής ελευθερίας. Ακόμη και η Γαλλία, η οποία βρισκόταν στο αποκορύφωμα του «τρόμου των καταστροφικών λατρειών» για τέσσερα χρόνια, εξέδωσε δικαστική απόφαση σύμφωνα με την οποία οι Μάρτυρες δεν αποτελούν «απειλή για την δημόσια τάξη» και μπορούν επομένως να απολαμβάνουν τις φοροαπαλλαγές.

Η πρόσφατη απόφαση του δικαστηρίου της Μόσχας είναι σημαντική για τρεις λόγους. Πρώτον, υπερβαίνει προηγούμενα καταπιεστικά διαβήματα όπως για παράδειγμα την άρνηση επίσημης εγγραφής σε κάποιο θρησκευτικό οργανισμό. Χωρίς εγγραφή ένα θρησκευτικό σώμα δεν έχει συλλογικό δικαίωμα να ενοικιάζει κτίρια ή να εκδίδει θρησκευτική λογοτεχνία, αλλά μπορεί ακόμη να διεξάγει τακτική, δημόσια ανακοινωμένη υπηρεσία λατρείας σε σπίτια των μελών του. Παρόλα αυτά, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, ίσως σύντομα γίνουν ο πρώτος διεθνής θρησκευτικός οργανισμός στον οποίο θα «απαγορευτεί» ξεκάθαρα ένα από τα τοπικά του παραρτήματα του σύμφωνα με τον νόμο του 1997 ο οποίος επανακαθιερώνει τον πολιτειακό έλεγχο της θρησκευτικής ζωή. Η απόφαση του δικαστηρίου δεν θα έχει νομική επίδραση μέχρι που να αποφασιστεί η έφεση των Μαρτύρων, αλλά οι πιθανότητες να κερδίσουν την έφεση δεν είναι αισιόδοξες.

Η απαγόρευση θα αρνείται στους Μάρτυρες το δικαίωμα οποιασδήποτε μορφής συλλογικής θρησκευτικής δραστηριότητας, όπως ανοιχτές δραστηριότητες λατρείας σε ιδιωτικά σπίτια. Επίσης μπορεί να δώσει ζωή στον νόμο του 1997, του οποίου παρ, όλες τις αυστηρές του παροχές στην πράξη ήταν σε μεγάλο βαθμό μη λειτουργήσιμος. Εάν αυτός ο νόμος είχε επιβληθεί αυστηρά, οποιοσδήποτε θρησκευτικός οργανισμός ο οποίος ιδρυόταν αργότερα από τα μέσα του 1980-όταν η Ρωσία βρισκόταν ακόμη κάτω από τον ολοκληρωτικό αθεϊστικό νόμο-θα έχανε τα περισσότερα από τα νομικά του δικαιώματα.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό κλειδί στην απόφαση του δικαστηρίου είναι ότι το επιχείρημα του κατήγορου θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σχεδόν ενάντια σε όλες τις λατρείες. Ενώ η λεπτομερής γνώμη του δικαστή δεν αναμένεται μέχρι τα μέσα του Απρίλη, το γραφείο του δημόσιου κατήγορου για τις βόρειες διοικητικές περιοχές της Μόσχας ισχυρίστηκε, υποστηρίζοντας την απαγόρευση, ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά υποκινούν εσω-θρησκευτική σύγκρουση. Σαν απόδειξη, δημοτικοί κατήγοροι παρατήρησαν ότι οι εκδόσεις των Μαρτύρων ισχυρίζονται ότι η θρησκεία τους είναι αληθινή και ότι οι υπόλοιποι κάνουν λάθος και υποστηρίζουν ότι οι Μάρτυρες απαιτούν από τα μέλη τους να παίρνουν μέρος σε τόσες πολλές δραστηριότητες «με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χρόνος για εκπλήρωση οικογενειακών υποχρεώσεων, χρήσιμης εργασίας, οικογενειακής επικοινωνίας, συλλογικής επαναδημιουργίας και αυτοβελτίωσης.»

Μπορείς εύκολα να φανταστείς σε πόσο βαθμό οι αθεϊστικές αρχές μπορεί να χρησιμοποιούν το προηγούμενο ενάντια σε άλλους πιστούς. Οποιοδήποτε Χριστιανικό σώμα ισχυρίζεται ότι είναι ο μοναδικός αληθινός κληρονόμος της αρχικής Εκκλησίας—όπως σχεδόν συνήθιζαν να κάνουν και συνεχίζει να κάνει η Ορθόδοξη Εκκλησία-μπορεί να καταδικαστεί ότι υποκινεί το θρησκευτικό μίσος. Την αλήθεια την οποία ισχυρίζονται πιστοί θρησκευμάτων, σε αντίθεση με τους οπαδούς κοσμικών ιδεολογιών, θα ήταν παράνομη. Το ίδιο, και η Ορθόδοξη μοναστική ζωή δεν θα κρατήσει για πολύ ζωντανό τον Σοβιετικού χαρακτήρα ισχυρισμό ότι οι θρησκευτικές δραστηριότητες είναι άσχετες με την «χρήσιμη εργασία» η την «αυτό-βελτίωση.»

Αυτή η λογική δεν θα χρησιμοποιείται σύντομα ενάντια στην Ορθοδοξία επειδή η μεγαλύτερη πλειοψηφία των εθνικών Ρώσων ακόμη αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους σαν Ορθόδοξους-αλλά η πλειοψηφία δεν είναι σταθερή. Μόνο ποσοστό 3 στους 4 Ρώσους εφαρμόζουν στα σοβαρά την Ορθοδοξία. Μετά από λίγες γενεές μπορεί να νοιώσουν τόσο απομονωμένοι όσο και οι σοβαροί Λουθηριανοί στην Σουηδία, αλλά χωρίς νομικές εγγυήσεις για θρησκευτική ελευθερία.

Τρίτο, η υπόθεση αποσαφηνίζει τις κοσμικές τακτικές των «αρχών» για «το θείο και τους κανόνες.» Ο προεξέχων ραβίνος Berl Lazar έκανε ένα προσεκτικό σχόλιο ότι «όσο αφορά την ορθή ομολογία της πίστης, δηλαδή την σχέση ενός ατόμου με τον Παντοδύναμο, δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρξουν οποιοιδήποτε περιορισμοί ελευθερίας. Αλλά όσο αφορά τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, ο νόμος έχει το δικαίωμα να εκφράσει την γνώμη του.» Οι περισσότεροι ηγέτες των σημαντικών θρησκειών στην Ρωσία επίσης απέτυχαν να υποστηρίξουν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, κάνοντας το περισσότερο πιθανόν ότι, όταν αυτοί με την σειρά τους αντιμετωπίσουν καταπίεση, δεν θα τους υποστηρίξει κανένας.

Ειρωνικά, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά υπήρξαν επίσης ένοχοι για επιλεγμένη δέσμευση στην θρησκευτική ελευθερία. Πριν από μερικά χρόνια επισκέφθηκα το Irkutsk, το οποίο έχει μία πολύ προσποιημένη επικέντρωση στους Μάρτυρες επειδή ο Stalin έστειλε εξορία πολλούς από αυτούς στην Σιβηρία. Στο Irkutsk οι Μάρτυρες είναι περισσότερο επωφελούμενοι παρά θύματα θρησκευτικής διάκρισης, απολαμβάνοντας δωρεάν επιδοτήσεις για γη και άλλα προνόμια τα οποία απαρνήθηκαν σε Παλιούς Πιστούς και Προτεστάντες. Μου είπαν ότι οι σχέσεις μεταξύ εκκλησίας και πολιτείας είναι εξαιρετικές.

Το Irkutsk είναι μία ακραία περίπτωση. Πολλές άλλες περιοχές έχουν βρει την χρυσή τομή ανάμεσα σε αυτήν την ακραία περίπτωση και την παρούσα θριαμβεύτρια Μόσχα. Ο John Burns, ο δικηγόρος των Μαρτύρων, μου είπε σε μία συνέντευξη στις 31 του Μάρτη ότι μέχρι τώρα «έχουμε κερδίσει στην πραγματικότητα τις περισσότερες από τις τοπικές δικαστικές αποφάσεις»: Tatarstan, Lipetsk, Chelyabinsk, Nizhny Novgorod. Αλλά προειδοποίησε ότι «η Μόσχα καθορίζει την κατάσταση σε ολόκληρη την χώρα.» Δεν είναι αισιόδοξος για το μέλλον. (posted 7 April 2004).

Wednesday the 21st. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©